Minidisco en koekjes.

Lieve iedereen,

Ik ben intussen alweer 6 weken hier, de tijd gaat snel! Italië, wat een warm land hoort te zijn, is koud. Net niet zo koud als jullie het hebben, maar toch, wij koukleumen hier vinden het maar niks. Ook is het hier niet gebruikelijk om zoals in Nederland, de verwarming of openhaard zo hard op te stoken dat het binnen alsnog een tropisch paradijs wordt. Kortom, trek je warmste trui maar aan. Pfoe, doe mij maar een lekker zonnetje en een lekker temperatuurtje, dat is meer mijn ding. Maargoed, we hebben het natuurlijk niet voor het zeggen.

Op school is het nog altijd gezellig. Mijn Italiaans is nog niet zo geweldig maar het komt langzaam, beetje bij beetje, wel. Af en toe pak ik tijdens een overhoring of zoals gisteren, een saaie les wiskunde, mijn boekje met grammatica erbij en ga ik daar zelf een beetje uit leren. Zo kwam ik er vandaag bijvoorbeeld achter dat er naast alle werkwoordsvormen die ik wel al aan het leren was, ook een vorm is die echt onmogelijk is. Alleen maar uitzonderingen geloof ik, en gewoon raar. Maargoed, het zal ooit wel komen. Hoop ik, haha.

De leraren vind ik af en toe een beetje vreemd. Sommige leraren houden hun jas aan tijdens het lesgeven, en de Italiaans/Latijn lerares kauwt de hele les door kauwgom. Dingen die wij in Nederland niet mochten, dat is toch ook geen gezicht! Maargoed, zij zijn de leraren...

Volgende week is het feest van Chiara waar ik voor was uitgenodigd, dus dat is wel heel leuk. Als ik het goed heb begrepen gaan we uit eten en dan opstap. Dus super gezellig, lijkt me! Deze week was ze jarig, ze had allemaal eten meegenomen naar school. Een taart en allerlei lekkere hapjes, twee stokbroden met nutella en een zak chips, en ook nog een paar flessen frisdrank. Dus dat was even een feestje bouwen in de pauze. Samen met Fontanella, onze geliefde geschiedenis/filosofie leraar met de zwarte tand die mij Nicole noemt. Ja, nog steeds ja. :)

Ook ben ik deze week uitgenodigd voor het feest van Giada, de week na het andere feestje. Maar haar feestje is gewoon in Jesi, wat het allemaal een stukje makkelijker maakt!:) Dit is trouwens niet dezelfde Giada als met wie ik samen naar Chiara's feest ga. Tsjah, Italianen geven hun kinderen nou eenmaal graag typisch Italiaanse namen, wat betekent dat je wel eens meerdere mensen met dezelfde naam in een klas hebt. Twee Giada's en twee Giulia's is het geval bij mij in de klas, het valt dus opzich nog mee.

Babbo Roberto is deze week weer vertrokken voor zijn werk voor een week. Niet leuk voor het gezin natuurlijk. Maila is nog te klein om het echt te begrijpen, maar Arianna vindt het niet leuk, en ook voor mamma Roberta is het natuurlijk heel vervelend. Voor Arianna betekent het ook dat ze vroeger naar school moet, want Roberta moet zelf ook op tijd zijn op de school waar ze lesgeeft en vantevoren Arianna nog wegbrengen, vroeg dus. Dan moet ze een tijdje alleen wachten tot de andere kinderen komen, dat vindt ze natuurlijk helemaal niet leuk. Gisteren had ik een mooi schrift voor haar gekocht als cadeautje om haar een beetje op te vrolijken, met ook stickers en een verhaaltje erin. Daar was ze echt ontzettend blij mee. Ze had ook al een cadeautje van haar moeder gekregen, op voorwaarde dat ze niet zou huilen op school tijdens het wachten. De andere kinderen worden op zaterdag allemaal later gebracht, omdat hun ouders dan niet werken. Maarja, ik wist natuurlijk niet dat ze al een cadeautje had gekregen, maar ze was er wel super blij mee dus dat was wel heel leuk. Ze heeft nu al heel veel tekeningen erin gemaakt. Tekenen is haar grote hobby. Ze kan het ook goed voor een kind van 6, vind ik!

De dagen worden steeds meer geroutineerd, we hebben zo ons riedeltje ontwikkeld. Eerst een boek lezen in het Engels, dan twee afleveringen van Pocoyo (simpele animatieserie) in het Engels kijken op mijn laptop, dan nog wat filmpjes met liedjes of woordjes in het Engels op youtube, en dan nog spelen (meestal tekenen), met voor het avondeten nog minidiscotime. Ik ben benieuwd hoelang we ons kunnen vermaken met 'The Music Man', 'The Hokey Pokey', 'Head, Shoulders, Knees and Toes' en 'If You're Happy And You Know It'. Heerlijk, om dat iedere dag in je hoofd te hebben hangen hahaha.

Ohja, ik heb deze week ook nog de langverwachte koekjes gebakken met Arianna! Dat was heel leuk om te doen, en ook simpel. Ik had de tip gekregen om de helft met cacao te doen. Ik wist niet hoeveel cacao, dus ik deed maar gewoon wat erbij. Toen de koekjes in de oven zaten, las ik op internet dat 1 eetlepel genoeg was. Achja, meer dan 5x zoveel is toch niet zo erg? :) Maar, ze waren wel lekker. Ze vielen behoorlijk uit elkaar zodra je ze aanraakte, maar ach... Zo erg was dat niet. Ik had ook stukjes chocola gehaald om erin te doen, dus dat was lekker. Vormpjes hadden ze hier thuis niet, dus heb ik plastic bekertjes iets boven de onderkant afgeknipt als vorm. Daarna hebben we met de hand er nog leuke vormpjes van gemaakt. Doordat we twee kleuren hadden, konden we ook gezichtjes en leuke dingen maken. Beetje jammer wel, dat ze geen deegroller hadden. Ik dacht, het is en blijft Italië, dat hebben ze vast wel. Dus heb ik mezelf nog meer van mijn creative kant laten zien en heb ik een haarspray in bakpapier gerold en hebben we een boek gebruikt om het plat te krijgen, hahaha. Zie je het al voor je? Haha, maaar het was leuk en daar gaat het om.

Zo, dat was het wel weer zo ongeveer wat mijn week betreft. Hoop jullie allemaal snel te spreken!

Dikke kus, Karlijn. Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx
PS. Er staan weer een paar nieuwe foto's op!

Dag, Flappie...

Lieve iedereen,

Alweer een week is voorbij, en de tijd blijft snel gaan. Het weer is minder geworden, het is hier bijna net zo koud als daar in Nederland. Al koelt het 's nachts minder af. Het is wel meestal nog zonnig. Gelukkig maar, haha.

Ik heb van de week mijn appeltaart gebakken. Dat was wel allemaal een beetje onhandig, want ik had dus eigenlijk niet de goede spullen. En verder had Roberta (de mamma) gezegd, toen ik vroeg om bloem en suiker, dat Arianna ook heel erg van bakken houdt, en daarmee was min of meer besloten dat Arianna me zou helpen. Heel leuk natuurlijk, als je precies weet wat je moet doen, je de juiste spullen hebt en er überhaupt dingen zijn die ze kan doen. Een vriend van me kwam op het idee om koekjes te bakken met Arianna, omdat dat makkelijk en leuk is om met kinderen te doen. Dat vond ik wel een goed idee, en Roberta vond het ook goed. Maar ik had nu ook de spullen om een appeltaart te bakken en ik had ook wel zin om dat te doen, dus heb ik in mijn vrije uurtjes de taart gebakken. Maargoed, aangezien ik een uur deed over alle appels schillen en in blokjes snijden, en ik even de juiste verhoudingen moest vinden voor het deeg, duurde het wat langer dan gepland. Dus heeft Arianne me alsnog geholpen met de laatste dingen; de suiker en kaneel mengen, bij de appels doen, de appels in de vorm doen en slierten van het deeg maken om over de taart heen te leggen. Kortom, de leuke en makkelijke dingen. Perfect dus eigenlijk. En toen ging de taart de oven in. Beetje jammer wel, dat er geen temperaturen meer op de oven stonden. Het was op de gok aan de knop draaien en een paar keer extra gaan kijken. En ik kan jullie zeggen, hij was perfect. De familie vond hem ook lekker, maar vooral het deeg vonden ze super. De appels vonden ze te veel. Uhm, weet je, het is een appeltaart. Dat hoort zo. Haha.
De koekjes worden ook telkens uitgesteld, maar ik denk dat ze er komende week toch wel zullen komen. Arianna verheugt zich er al op.

Verder zou woensdag papa's verjaardag zijn geweest. Dat was dus best een gekke dag. Gelukkig viel het allemaal wel mee, ik kreeg een paar lieve berichtjes uit Nederland en ik was eigenlijk ontzettend moe heel de dag omdat ik iets te laat was gaan slapen en om 6 uur weer op moest staan.

Donderdag konden we als we wilden, na het 1e uur naar een of andere presentatie gaan over een onderwerp dat ik nu nog steeds niet weet. Het werd gehouden door een universiteit, in een zaal in een bank hier in Jesi. Voor de rest van de klas was het of dat, of overhoringen bij Italiaans, dus de keuze was snel gemaakt. We werden er met een bus heengebracht. Best grappig, de bus stond helemaal volgepropt en op een gegeven moment viel me een bordje op, dat in de bus hing. Op het bordje stond geschreven het aantal zitplaatsen (dat waren er niet echt super veel), daarna het aantal staanplaatsen (volgens mij zo rond de 80 volgens het bordje) en daarna het totaal aantal. Dat vond ik wel grappig, heel anders dan in Nederland. Daar aangekomen bleek de zaal ook niet bestand te zijn voor het aantal leerlingen, want wij en veel anderen konden niet zitten. Na een tijdje te hebben staan kijken, zijn we in het gangpad op de grond gaan zitten. Het was lang, onverstaanbaar (Italiaans door een microfoon, ooit geprobeerd te verstaan?) en bovendien, de rest van de klas begreep er ook niets van, aangezien het heel erg veel met wiskunde was. Volgens hen was het meer voor het Liceo Scientifico bedoeld, die er ook naartoe was gegaan. Toen we terug waren gebracht naar school, mochten we naar huis. Dat was wel fijn, wat vroeger. Of nouja mochten, ik weet eigenlijk niet of we weg mochten, of gewoon weg gingen, hahaha. Anyway, niet mijn probleem :).

Verder ben ik uitgenodigd voor het verjaardagsfeest van Kiara, een meisje uit mijn klas, dus dat is wel leuk! Het is in Ancona, wat wel lastig is met vervoer. Maar als het goed is, kan ik met Giada uit mijn klas samen gaan. Ik moet nog eventjes vragen wat precies het plan is, maar dat komt vast goed. Ik vroeg me ook af wat ik qua cadeau moest doen, want ik weet niet goed wat ze hier gewend zijn enzo. Maar ook dat probleem loste zichzelf op, toen ik een berichtje kreeg van Elena uit mijn klas, met de vraag of iedereen geld mee naar school kon nemen zodat zij een cadeautje voor Kiara kon kopen namens ons allemaal. Maar wel heel leuk in ieder geval.

Op school is het ook altijd heel gezellig. Mijn wiebeltafel went ook al best, haha. De leraren zijn stuk voor stuk een geval apart. Bij mijn Engels leraar moet ik me heel erg concentreren om te verstaan wat hij zegt. Hij komt uit Napels en spreeks Engels met een Napolitaans accent. Van de week vroeg hij aan de klas, wat een ‘im-age' was. Hij bleef het maar vragen; what does it mean? What is an im-age. En ik me maar afvragen waar hij het nou over had. Dus ik vroeg aan Elisabetta, die naast me zit, wat het was, of in ieder geval hoe je het schreef. Maar dat wist ze niet. Toen ik in mijn schrift het woord ‘image' schreef en haar vragend aankeek, bleek hij het daar dus over te hebben. Hmm, tsjah... Verder moet ik luisteren naar uitspraken in de richting van ‘ofgurze' (of course), ‘isse goming' (is coming), ‘copey' ipv copy, ‘hairt' ipv heard en hij had het zelfs een keer over ‘the same than'. Verder durfde hij zelfs te beweren dat Constantinopel (wat tegenwoordig Istanbul is) een mythische plaats is, omdat het geen geografische plaats meer is. Ik wil niet zeggen dat mijn Engels per se beter is hoor, want hij weet wel meer woorden. Maar zijn uitspraak is niet zo ‘Wow', ‘Amazing', ‘Wonderful', of ‘Perferct' als wat hij van alles vindt, en zijn andere uitspraak ‘Wow, you are far better than me. You should be the teacher, not me' zit dus niet eens zo heel ver van de waarheid af.:P Verder kan hij niet stilzitten. Ik vermaak me wel. Van de week lag ons oude rooster nog op het bureau van de leraar. Dat wordt altijd geprint in een lange sliert en dan opgelezen en wij moeten het opschrijven in onze agenda's. Nou goed, aan het begin van de les was de sliert nog een sliert. Na veel om vingers winden, weer afwinden, er weer omheen, er weer af, een beetje trekken, laten vieren, trekken, laten vieren, en dan toch maar weer om de vinger winden (allemaal tijdens het lesgeven), zag ik het aan het einde van de les als een hoopje papiersnippers op het bureau liggen. De afgelopen les was het een paperclip die aan de beurt was. Telkens weer op een vinger, dan een beetje met de vinger plus paperclip op het bureau tikken, en dan toch maar weer iets anders.... Allemaal onopvallend, maar niet onopvallend genoeg voor te oplettende studentjes als ik.
Hij heeft ook een iets te levendige fantasie. Een les was Elisabetta even niet aan het opletten toen hij iets aan haar vroeg. Toen vroeg hij waarover ze aan het dromen was; ‘waren het buitenaardse wezens, of cowboys, of een alien invasie? Het was een alien invasie, nietwaar?' Elisabetta, lachend: ‘Ja.' Waarop de leraar weer vroeg: ‘wat zeiden ze? Hoe zagen ze eruit?' En aan het einde van het verhaal zei hij: ‘Elisabetta, je hebt serieus problemen. Ten eerste...... Met aliens.' En toen ging de bel.

Hij is niet de enige vreemde leraar. Onze biologielerares heeft bijvoorbeeld... Een leuke look. Knalrood haar. Altijd een rode ketting om. En laatst kreeg ze het voor elkaar om een rode broek erbij aan te doen, een zwart t-shirt, en ze heeft zwarte wenkbrouwen. Probeer het je eens in te denken... Heel mooi was het. Not. Ik weet niet of iedereen het had gezien, want iedereen maakt heel de les lang aantekeningen. Maar ik vermaakte me wel, daar. Fontonella (de filosofie/geschiedenis leraar met de zwarte tanden) blijft grappig. Ook hij praat vreemd, maar dan in het Italiaans. Ik, en verder iedereen, moet telkens lachen omdat hij raar doet. En als hij mij ziet lachen, schiet hij weer in de lach for some reason, waardoor ik nog harder moet lachen. Van de week vroeg hij een keer lachend aan de klas, waarom lacht Nicole?... Uhhhh, geen idee..

Vandaag zijn we gaan lunchen bij een klant van Roberto (babbo). Het was heel gezellig, ze hadden een mooi huis in een dorpje een eindje hier vandaan, met een tuin en twee katten, wat Arianna en Maila natuurlijk helemaal geweldig vonden. Het waren een oudere man en vrouw. De man vertelde mij bijna accentloos: ‘I speak English like a Spanish cow.' Maar dat was ook bijna het enige wat hij in het Engels wist, haha. Een keer probeerde hij me iets in het Frans te vragen, maar Italiaans heb ik toch liever, hahaha. Als hij me in het Italiaans iets wilde zeggen, sprak hij bijna tegen me alsof ik achterlijk was, zo overdreven en extra duidelijk. Maar het was een lief gebaar, natuurlijk. Hij zei me dat het stadje waar hij woonde, het mooiste was van de hele wereld. Toen ik vroeg waarom, zei hij me dat het volgens hem zo was, hij zou het me wel laten zien. Hij nam mij en Arianna mee naar buiten, waar op zo'n 15 meter van hun huis een mooie panorama plek was. Je had een heel mooi uitzicht, en er was een lange panoramafoto waar precies op te zien was wat je met mooi weer kon zien. Veel heuvels, met aangegeven welk dorp of stadje er te zien was, daarachter de zee, en daarachter ver weg nog weer wat bergen. Ook al was het bewolkt, het wat wel heel mooi!

Maargoed, het is bijna etenstijd, dus ik ga maar weer eens afronden. Dikke kus uit het frisse Italië, xxxxxx Karlijn (mijn klasgenootjes kunnen het min of meer uitspreken, haha!) /Nicole (Fontonella) /Karlien (thuis) /Karliennnnnnnnnn (Arianna soms, als ik iets doe wat ze niet leuk vindt) /Karli (Arianna) / Caroline (de native-speaker Engels leraressen allebei).

Oh wacht, bijna vergeten. Ik heb Flappie opgegeten... :( Sorry, Joep (vh Hek). De lunch was heel lekker, met eerst lasagne en daarna als tweede gang vlees en een salade. Toen ik mijn stukje Flappie bijna op had, vroeg de vrouw aan Arianna of ze nog wat ‘coniglio' wilde. Wat het uiteraard duidelijk aan me maakte dat ik zojuist konijn had gegeten, waarvan ik altijd had gezegd dat ik het nooit zou eten.

Hoe dan ook. Nu is het echt tijd om te gaan. Dikke kus, een knuffel en alle liefde voor jullie. Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Karlijn.

Stroopwafel ontbijt

Lieve iedereen!

Alweer een week is voorbij. Ik ben hier nu bijna een maand. Precies één maand geleden vertrok ik van huis en overmorgen ben ik een maand hier. Toch voelt het niet alsof ik al zo lang hier ben, de tijd gaat best snel. Maar aan de andere kant lijkt het al best lang geleden dat ik van jullie afscheid nam. Best raar, eigenlijk.

Hier is het intussen ook herfst geworden. Van de week onweerde het. De dag erna vroeg ik me 's ochtends af of ik een vest aan zou doen buiten, een jas of niets, over mijn driekwartmouwen. Ik was maar wat blij met mijn vest, ik heb onderweg naar school even gecheckt en het was een graad of 10 toen, 's ochtends vroeg. Brrrrrrr. Het is hier nu overdag een graad of 15 of net iets meer, wel weer met zon gelukkig. Vannacht had ik voor (tijdens) het slapengaan wel nog een mooi schouwspel van onweer kunnen zien, haha. Ik heb stiekem trouwens op internet gezien dat het woensdag nog een keertje 28 graden met zon wordt, en de dagen er omheen ook wel lekker. Dan wordt het weer het koude herfstweer, jammer!

Ook heb ik gisteravond mijn crib even nog wat extra ge-personalized :). Ik heb nu, behalve de fotolijstjes op mijn bureau, ook het prikbord volgehangen met foto's die over waren na het maken van mijn scrapbook. Het was wel een beetje puzzelen hoe je het best en mooist twee foto's op één punaise krijgt, want tsjah, naast weinig wasknijpers moet ik het ook met weinig punaises doen, haha! Wat me trouwens doet denken aan het eten. Ze hebben hier maar een beperkt aantal borden, bekers, enzovoort. Dus als alles vies is, eten we van plastic wegwerp borden en drinken we uit plastic wegwerp bekers. Ze hebben wel een vaatwasser, dus ik snap nooit zo goed waarom het dan allemaal vies is, maar er zal vast een reden voor zijn :P. Vanochtend tijdens het ontbijt waren de ontbijt koekjes op. Ja, ze ontbijten hier met koekjes. Chocoladekoekjes wel te verstaan, die je in je melk of melk met nesquick (chocolademelk) doopt. Maar vandaag waren ze dus op, dus toen heb ik met, jawel, stroopwafels, ontbeten!! Hoe gek is dat! Volgens de verpakking van de ontbijt koekjes zijn ze trouwens ook wel gemaakt voor ontbijt. Maar in het begin was het best vreemd, ontbijten met koekjes. Ik hoop dat ik in Juni niet met 10 kilo extra gewicht terug kom, hahaha.

Morgen ga ik een appeltaart bakken. Eigenlijk had ik het gisteren willen doen, maar wegens gebrek aan ingedienten... Is het een paar daagjes uitgesteld. Ik ben heel benieuwd, aangezien ik nog nooit appeltaarten vanuit niets, zonder pakje, heb gebakken. Laat staan zonder springvorm! Dat was trouwens wel grappig, op school had ik een springvorm in mijn schrift getekend, met een aanzicht vanuit verschillende kanten enzo, en open en dicht. Ik denk, dat is wel duidelijk. Dus ik aan mijn klasgenootjes vragen, hoe dat in het italiaans heet, een springvorm. Nou, ze kenden het stuk voor stuk niet. Zelfs uit de plaatjes van google niet. Blijkbaar gebruiken ze die hier niet, ze dachten dat het iets Nederlands was. Aangezien ik hier thuis ook niks geschikts in de kast had zien staan, vroeg ik waar je dan wel een taartvorm kon kopen. Bij de supermarkt, zeiden ze, dus ik heb bij de supermarkt gezocht, maar ik kon niks vinden, behalve (eigenlijk te grote en tegelijk te lage), jawel, wegwerpdingen. Dus die heb ik toch maar gehaald, en dan zie ik wel hoe het lukt. Wat ik ook niet kon vinden was meel en suiker. Suiker hadden ze hier thuis, maar meel niet dus dat gaan ze morgen kopen, zodat ik het morgen kan maken. Nou, ik ben benieuwd!!

Ik heb het idee dat Maila steeds meer aan me went. In het begin was het heel wisselend, maar ik denk dat ik nu ook voor haar meer deel van het gezin begin te worden. Ze is af en toe een beetje eenkennig, en zoals ik al eerder zei is het altijd Mammaaaaaaaa. Nu stribbelt ze minder tegen als ik haar ergent bij help en reageert ze blij als ik bijvoorbeeld uit mijn kamer komt. Ook komt ze vaker naar me toe om bijvoorbeeld te spelen of om hulp te krijgen.

Daddy of Babbo zegt ze nog steeds niet. Roberta (mamma) plaagt Roberto (babbo) er een beetje mee en zegt dat ze nog eerder hele lange moeilijke woorden zal zeggen, dan babbo. We proberen het haar wel te laten zeggen, maar weinig resultaat. Van de week was ik met Arianna ‘Pocoyo' aan het kijken, een simpele Engelse cartoon. Toen Maila kwam kijken wat er op mijn laptop gebeurde, zei ik tegen haar: ‘Kijk, Maila, wat is dat? Het is Pocoyo!' En wat kwam er uit dat lieve, schattige mondje? ‘Pocoyo'. Hahahaha, eerder dan babbo! Roberto baalde geloof ik een beetje :P Wat ze wel soms tegen Roberto lijkt te zeggen, is pappà, wat ook papa betekent. Hoe ze erop komt, is een raadsel, want niemand zegt dit tegen haar. Maar Roberto vindt pappà geen leuk woord en wil eigenlijk babbo of daddy horen. Gisteren probeerde ik Maila weer babbo te laten zeggen, en er kwam een heuse ‘Babbo' uit haar mond. Weliswaar met haar hand voor haar mond, op de manier waarop kinderen een indianenkreet nadoen, maar het was babbo. Iedereen had het gehoord, behalve Roberto zelf natuurlijk, die net een paar meter verder in de keuken iets pakte. Helaas was het een eenmalige actie, maar het is een begin.

Arianna is ook echt een schatje. Een echte knuffelaar. Ze komt vaak even knuffelen en kroelen. Maila vindt het heel leuk om te dansen. Ze wil dan altijd ‘Giro Tondo' doen. Giro Tondo is een liedje, het eerste liedje op de cd met italiaanse kinderliedjes die ze hier hebben. Er hoort een soort dansje bij, waarin je in een kring staat, elkaars handen vast hebt en dan rondjes loopt/draait. En aan het eind van het liedje, als ze zingen ‘tutti giù per terra', laat iedereen zich op de grond zakken. Een beetje vergelijkbaar dus met het liedje ‘jan huijgen in de ton' van vroeger, voor degenen die dat nog kennen. Maar anyway, ik dwaal af. Gisteren en vandaag was ik vrij. Toen Maila gisteren wilde dat ik mee danste met haar en Arianna, zei Ari tegen Maila: ‘Maar Maila, vandaag is het zaterdag! Karlijn is vandaag vrij!' Net alsof ik dan niet met ze kon dansen, en net alsof een kindje van 1,5 jaar zoiets zou kunnen begrijpen! Maar wel heel schattig!

Op school waren deze week een hoop overhoringen. Dat betekende voor mij een hoop luisteren naar langdradige overhoringen, en voor mijn klasgenoten een hoop studeren. Jeetje, wat kunnen die studeren zeg. Ze moeten alles kunnen vertellen wat de leraar al die lessen heeft geleerd aan ze, terwijl de leraren heel de les door praten. Ze hebben hele boeken vol met tekst, waar ze dan in markeren wat belangrijk is en ze schrijven er aantekeningen in (hier kopen ze de boeken ipv huren), en dan hebben ze nog een schrift helemaal vol met aantekeningen. Een klasgenootje liet me haar boek zien, er was vrijwel niks wat niet gemarkeerd was. Als de leraar een vraag stelt aan ze, komt er een antwoord van 5 tot 10 minuten geloof ik. Het is net een spreekbeurt... Wat wel gek is, van literatuur weten ze alles, maar met natuurkunde kregen ze pas over graden Celsius en Kelvin, dat dat hetzelfde was maar dan met een bepaald getal erbij voor Kelvin, en dat dus het verschil in graden Celsius hetzelfde is als het verschil in Kelvin. Wat wij kregen toen we hoe oud, 14, waren... :P

Maar goed, ik dacht dat ik niks te vertellen had maar ik zie dat ik toch wel weer een behoorlijk verhaal had geschreven. Ik vind het leuk om van jullie te horen, dus keep updating me.
Ik zal straks nog even een fotootje posten van mijn mooie fotowall.

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx. Heel veel kusjes, Karlijn.

Ciao, Nicole...

Heee lieverds ver weg van mij,

Weer een week is voorbij, de derde ditkeer. Het weer is hier nogsteeds prachtig, gisteren 28 graden zag ik zo even toevallig. En zon natuurlijk. Ook hier is dat niet normaal, heb ik me laten vertellen. Normaal is het al een stuk kouder in oktober. Jullie boffen in Nederland ook met het weer, zie en hoor ik wel weer! Lekker hoor, geniet ervan. Mijn gastmoeder is nog steeds een beetje bezorgd om het Engels. Stap 1 is bereikt, zegt ze, de kinderen houden van je en vinden het leuk om met je te spelen. Dat is het belangrijkste. Maar, zegt ze, we hebben niet iemand nodig om met ze te spelen, we hebben iemand nodig die ze engels leert. Nou goed, dat moet je volgens mij ook niet willen overhaasten, maargoed, het komt allemaal vanzelf goed.

Op school is het heel gezellig. Lessen zijn af en toe een beetje langdradig en moeilijk om de aandacht erbij te houden. Wat kunnen Italianen lang over één onderwerp blijven praten! Ze zeggen het dan op honderd manieren, en blijven erin hangen. Af en toe merk ik dat ik even ben afgedwaald in mijn gedachten, en dan hebben ze het nog steeds over hetzelfde hahaha. Wel heb ik het idee, dat als ik wel oplet, ik bij de meeste leraren er steeds meer van snap. Maar dat kan natuurlijk ook aan de onderwerpen liggen. De leraar met de paar zwarte tanden, mijn filosofie/geschiedenis leraar, heeft een nieuwe bijnaam voor me. Nicole. Hij onderbreekt graag zijn les om even naar me op te kijken, te zwaaien en te zeggen; ‘Ciao, Nicole.' De eerste les dat hij daarmee begon, zei ik op een gegeven moment, dat is niet mijn naam. Toen begon hij een verhaal dat ik zogenaamd op Nicole Kidman lijk, hahaha. Tsjah, ik ben ook blond, ja... Maargoed, hebben wij in de klas ook weer iets om te lachen als hij weereens zijn les onderbreekt om ‘Ciao, Nicole' te zeggen. :P Verder is hij sowieso een beetje gek. Hij heeft een ander accent omdat hij uit Zuid Italië komt, en behalve ‘Hèèègel' en ‘Schlèèègel' heeft hij nog een hoop andere dingen die hij enorm grappig zegt, en ook blijft herhalen. Hij vraagt vaak een van de jongens om voor hem op het bord te schrijven en hij zegt dan wat ze moeten schrijven. Dan zegt ‘ie steeds, ‘neee, niet zo! Waarom doe je het nu zo, doe het eens goed. Nee, doe het eens goed!' Zijn lessen zijn dus best vermakelijk. Gisteren hadden we een brandoefening tijdens zijn les. Je hoorde het alarm niet heel hard, maar iemand deed de deur open, en hij meteen ‘Nee, niet de deur opendoen', en toen bleek dus dat het het brandalarm was.

Van de week was ik een beetje duizelig, en het werd steeds meer, vooral als ik opstond. Super irritant natuurlijk, vooral als je met kleine kinderen aan het spelen bent. Dat is de hele tijd zitten, opstaan, zitten, opstaan, rondjes draaien, springen, op de grond laten vallen, en weer opstaan. Haha. Maargoed, ik heb even mijn moeder om advies gevraagd, en ben toen maar wat extra gaan eten. Niet dat ik niet normaal at van tevoren, maar nu koop ik nog een lekker broodje op school en eet ik onderweg naar huis nog wat zouts en/of wat zoets uit de automaat op school. Kost geen drol. En het is natuurlijk ook niet echt een straf om nog even een twix white ofzo te moeten eten, en het helpt ook! Haha, dus dat is mooi meegenomen.

Ook ‘babbo' is eergister weer terug gekomen. Hij moest opnieuw terug naar Luxemburg voor zijn werk. Normaal is hij één keer per maand voor ongeveer 10 dagen weg voor zijn werk, maar nu was er iets niet goed dus moest hij terug. Maargoed, nu is hij in ieder geval weer thuis, dus dat is wel weer leuk. Verder zijn we gisteren nog op kraamvisite geweest bij een vriendin van de ‘mamma'. We gingen er om een uur of half 7 naartoe, en toen was er net een prachtige zonsondergang. Meteen mooi uitzicht, dus. De zon was net half achter een berg en het zag er echt supermooi uit. Het kindje was echt het kleinste baby'tje dat ik ooit had gezien, heel schattig maar heel breekbaar zag ze eruit. Toen we een uur later terug gingen, waren er nog steeds mooie kleurtjes in de lucht te zien.

Verder heb ik zo'n vermoeden dat we vanavond lasagne eten, aangezien dat gisteren al in de oven stond en heerlijk rook. Hihi. Ik heb vanochtend ook echt heerlijk uitgeslapen, tot een uur of kwart voor 9. Wat ik in Nederland echt ontzettend vroeg zou vinden, maar ik ben nu toch wel gewend aan half 7 opstaan. Alleen het 6 uur opstaan als ik wil douchen kan ik maar moeilijk aan wennen, haha, iedereen die mij kent zal het snappen. Ik hoop dat ik jullie allemaal snel spreek.

Heel veel kusjes, Karlijn <3

PS: Er staan weer een paar fotootjes op.

Festa del Santo Patrono, enzo

Lieve iedereen,

Ik ben intussen alweer 2 weken hier. Toch lijkt het alsof ik hier al veel langer ben. Maila went ook steeds meer aan me en stopt sneller met huilen bij me, hahaha. Arianna komt me steeds knuffelen, super lief. Ook het Engels begint af en toe wel wat te komen. Dat ze iets meer begrijpt van wat ik in het Engels zeg tegen haar. Gisteren is Roberto weer weggegaan voor zijn werk. Normaal gaat hij een keer per maand voor een week tot 10 dagen weg, maar dit keer was er iets niet goed, dus moest hij terug naar Luxemburg... Op school is ook alles nog steeds hardstikke goed. Italiaans blijft wel moeilijk om te begrijpen tijdens de lessen, maar mijn klasgenootjes zijn heel lief en geduldig en helpen me door zoveel mogelijk met me in het Italiaans te praten. Sommige leraren zijn een beetje vreemd, haha. Zo heb je mijn Filosofie/Geschiedenis leraar die een paar zwarte tanden heeft en Duitse namen en termen probeert uit te spreken zoals ‘Hegel' (Hèèègell), ‘Schlegel' (Schlèèègell) en ‘Sehnsucht', ik weet niet meer wat ‘ie daarvan maakte haha. Dan heb je mijn Engels leraar. Er is een Amerikaanse Engels lerares die graag lekker denegerend praat, de klas de grond in boort omdat ze dingen niet weten of uitspreken zoals zij het wil. Ze was bijvoorbeeld heel verontwaardigd dat de klas niet wist hoe je de kleren en hoed noemt die ze in de Verenigde Staten bij de Graduation dragen (mortar cap with a tassel and cloak, uhhh..). Mij daarentegen vindt ze geweldig.. Dan heb je mijn eigen Engels leraar, die graag iemands zin afmaakt maar vooral erdoorheen (of ook wel erna of nog beter, allebei) zegt: ‘Wonderful!' ‘Amazing!' ‘Wow, that's great!' En dat dan de hele les lang :P. Mijn Duits lerares maakt ook graag zinnen af. Het is wel makkelijk, Duits, hier gaan ze voor het niveau A2 en dat is lager dan dat wij op school hadden. In alle lessen, behalve de talen, wordt er heel de les door de leraar gepraat. Anders dan in Nederland, waar we ook veel zelfstandig werkten. Het blijft vermoeiend, maar is wel allemaal heel leuk.
Ook in de familie ken ik steeds meer mensen. Zo heb je de opa, die schijnbaar een beetje levensmoe is en teleurgesteld in het leven. Hij vindt het wel leuk om met zijn kleinkinderen wat te spelen. Verder heb je oma, nog een oma, en nog een tante die altijd cadeautjes voor ze meeneemt. Ook is er nog buurvrouw Miranda, die ze ook nonna (oma) noemen, omdat ze zoveel van Maila houdt.

Gisteren was het zaterdag, dus de laatste schooldag voor het weekend begon. Na school ben ik met Kiara en Sofia, twee klasgenootjes, het centrum van Jesi ingegaan. Daar is een hele grote markt, ter ere van het feest van de beschermer van de stad, van afgelopen donderdag. Daar hadden we toen ook een dagje vrij voor gekregen van school. Met Kiara en Sofia ben ik eerst gaan lunchen bij de McDonald's. Daarna zijn we naar de markt gegaan en hebben wat gewinkeld. Later heb ik ook afwisselend met Martina, Giada, Marta en Eleonora op de markt rondgelopen. Met Eleonora en Marta heb ik ook nog avondgegeten daar, een lekker stuk pizza. Het was supergezellig. Dalijk ga ik even mijn eerste wasje draaien en douchen, en nog wat uitrusten. Om een uur of 5 gaan we wandelen en vanavond eten we pizza!

Ik vind het trouwens ook superleuk&lief al jullie berichtjes en reacties! Dankjulliewel :) Verder, keep me updated van jullie levens in Nederland! En tot skypes, whatsapps(nu ook eindelijk aan de praat gekregen ja!), sms's, facebooks, twitters, msn's, bel's, postduifs... Het is bijna alsof ik gewoon nog thuis ben!

Een knuffel voor jullie uit het -nog steeds zonnige- Italië (sorry!) Xxxxxxx

Lekker weer in Jesi

Lieve iedereen,

Het eerste weekje zit er intussen op. Het begint hier nu steeds meer te wennen. Ik begin iets meer te begrijpen van het Italiaans - zolang het maar niet te ingewikkeld wordt.. :) Het weer hier is heerlijk, zo rond de 30 graden en zon. En iedereen maar klagen over de hitte, terwijl ik uit eigen ervaring weet: die arme kindjes in Nederland, die geen zon kennen, en geen lekker weer kennen... Zij hebben niets, en wij hebben alles. En dan nog klagen! Haha :) Al moet ik wel toegeven dat het op de tweede (= bovenste) verdieping van school, waar onze klas is, die pal in de zon staat.. behoorlijk warm is!

De school hier werkt wel anders dan in Nederland. Hier heeft iedere klas zijn eigen lokaal. De leraren lopen telkens van de ene klas naar de andere. Ik ga maandag tm vrijdag naar school van 7:55 tot 13:35 en op zaterdag van 7:55 tot 13:00 uur. Ik hoef gelukkig geen huiswerk te maken, ik ben er alleen om Italiaans te leren. Volgens mij zijn Italianen wel slimmer dan wij Nederlanders, ze krijgen veel moeilijkere dingen. Wiskunde hier snap ik niks van, ze gebruiken soms andere tekens dan wij dus dat is heel ingewikkeld. Ook al snap ik van die leraar het meeste Italiaans wel aardig. Talen worden in die taal gegeven, en gaat in veel gevallen vooral over literatuur. En dat dan in de desbetreffende taal. Alles is heel moeilijk, behalve Engels en Duits, dat kan ik beter hihi :)

Na school ga ik naar huis. We gaan dan lunchen, meestal pasta. In ieder geval altijd warm. Volgens mijn gastmama eet ik ‘poco poco', maar wat wil je met deze warmte? Maila daarentegen heeft wel altijd honger, ze luncht op school, en thuis wil ze weer mee eten. En als ze niet op tijd geholpen wordt, zet ze het op een schreeuwen. Wat wel leuk is; ik heb een programmatje op mijn telefoon met allerlei dieren in het Engels, inclusief het geluid dat ze maken. Het geluid van de ezel vindt Maila helemaal geweldig. Dus als ze het weer eens op een krijsen zet, of niet mee wil komen, pak ik mijn telefoon erbij en is het: Look, Maila, what's that? It's a donkey. I-aaaaaa. I-aaaaaaaaaaaa. En dat dan een hele tijd lang hahaha!

Na de lunch heb ik tot 16:00 uur om wat te rusten en wat voor mezelf te doen, daarna is het weer tijd om mijn beste Engelse beentje voor te zetten en te gaan spelen met de meisjes. Ik heb hier al meer getekend, dan ik thuis in jaren heb gedaan! Arianna vindt paarden geweldig, dus die mag ik heel veel voor haar tekenen. Voor de rest heb ik zo ongeveer ieder dier al een keer getekend, haha! Dan 's avonds weer eten, nog wat spelen en vervolgens moe naar bed. Gisteren is ‘babbo' (Italiaanse papa) thuisgekomen, hij was weg voor zijn werk. Dus heb ik met hem kennisgemaakt en zijn we in een stadje aan zee, hier een halfuurtje vandaan, naar een pizzeria geweest. Daar hebben we heerlijk pizza gegeten, daarna nog een beetje rondgelopen en zijn we weer terug gegaan naar huis. Vandaag was ik vrij, dus heb ik wat dingetjes voor mezelf gedaan. Ook wel lekker hoor! Nu ga ik wat rusten en proberen wat Italiaans te leren. Ik spreek jullie allemaal snel!

Dikke kus uit Jesi, Italië. Xxxxxxxxxxxxxxx

Ps. Er staan intussen ook een paar foto's op.

Aangekomen in Jesi... het is nu echt begonnen :)

Lieve iedereen,

Ik zit hier nu drie daagjes in la Bella Italia. Het is nog best wel wennen, hoor! De reis hierheen was lang, maar het was wel gezellig met mama en ik reed zelf ook af en toe, dus dat breekt het wel wat op. Na te zijn gereden door regen, stortregen en zon, over kleine wegen, grote wegen en boerenweggetjes, in het licht en in het donker, door wegwerkzaamheden, normale wegen en na een keer bijna uit de bocht te zijn gevlogen in een vreemde afslag van een Duitse snelweg, na mooie bergwegen en tunnels, na te hebben geslapen in een hotel met mama bij een bed&breakfast van een lief vrouwtje in Duitsland, en in een te duur hotel met mama en een wildvreemde Engelse vrouw in Italië - ja, de reis was wel afwisselend - kwamen we dan eindelijk aan bij mijn gastgezin. De papa (babbo) is voor zijn werk naar Luxemburg, dus hij was niet thuis. Ik werd meteen vriendelijk ontvangen door de mama, Arianna (6) en Maila (1). Arianna is een heel verlegen meisje, maar is nu wel een stuk meer losgekomen. Ze vindt het heel leuk om Engels te leren, maar vindt het af en toe een beetje eng om iets in het Engels te proberen te zeggen. In het Italiaans praat ze er wel op los, ook tegen mij haha! Maila is een moeilijk kindje met een sterke eigen wil, die opgevolgd moet en zal worden, en uiteindelijk gebeurt het dan ook nog ook. Ze slaapt moeilijk en wordt vaak wakker 's nachts, niet dat ik daar trouwens veel van merk, ik slaap wel door:) Ze kan wel lopen, maar nog niet praten. Dat heeft ze ook niet nodig, want met gebaren en geluidjes weet ze alles heel duidelijk te maken wat ze wil. De moeder is heel lief, maar is erg bezorgd dat de kinderen niet op tijd Engels zullen leren. De bedoeling is namelijk, dat wanneer ik weg ga, de kinderen Engels kunnen spreken en begrijpen. De droom van de papa en mama is namelijk, om een jaar in Engeland te gaan wonen. Dan moeten de kinderen dus Engels kunnen.

De volgende dag, een maandag, was mijn eerste schooldag. Ik werd weggebracht met de auto en werd door een Italiaans sprekende lerares naar mijn klas gebracht. Daar maakte ik kennis met mijn klas, een hele welcoming en leuke klas. We zijn met 19, geloof ik, waaronder 3 jongens en de rest zijn allemaal meisjes. De lessen zijn moeilijk te volgen, in het Italiaans. Ik ga naar een liceo linguistico, dus er ligt vooral nadruk op de talen. Die worden ook allemaal gegeven vanuit die taal. Ik heb hier Italiaans/literatuur, Italiaans/latijn, Engels, Frans of Duits, Spaans, biologie, kunstgeschiedenis, religie (wat schijnbaar vooral over andere godsdiensten gaat), ik denk natuurkunde, en een onmogelijk te begrijpen wiskunde. Een hoop nieuwe dingen dus. En het is behoorlijk warm. Het is wel nog wat wennen, maar het is wel gezellig en mijn klasgenoten zijn heel aardig.:)

Ik hoop dat het in Nederland bij jullie ook allemaal goed gaat! Spreek jullie snel via... alles :)

Dikke kus uit het zonnige en mooie Italië, xxxxxxx Karlijn

Nog maar 4 dagen

Lieve iedereen,

Het vertrek komt nu echt steeds dichterbij. Over welgeteld 4 dagen ben ik al onderweg naar het mooie Italië. Het is heel vreemd, alles wat ik doe, doe ik voor het laatst. Voor het laatst oppassen, voor het laatst surfles geven, voor het laatst iedereen zien... De tijd van afscheid nemen is aangebroken. Ik weet wel dat ik jullie ontzettend ga missen, dus ik geniet ook echt van mijn laatste momentjes met jullie. Toch voelt het nu nog niet alsof ik jullie allemaal zo lang niet ga zien.

Misschien besef ik het pas echt als ik al even weg ben.
Ook zal ik morgen eens gaan beginnen met mijn koffer inpakken. Kleine cadeautjes voor de kindjes heb ik al, van haarspulletjes tot Jip and Janneke. Dus nu eens gaan bekijken welke spulletjes er verder allemaal mee mogen, en welke hier thuis moeten blijven. En dan morgen nog een keertje met Juliëtte wat gaan doen, woensdag met mijn lieve nichtje Chelsea haar verjaardag alvast gaan vieren, donderdagavond nog een keertje uit eten met het gezin en oma en dan is het vrijdag al zo ver. Jeetje, wat gaat de tijd snel. De vakantie is echt omgevlogen. Gelukkig ga ik nu naar het mooie weer toe, zodat ik misschien toch nog een beetje bruin kan worden, haha. Iedereen die alsnog lastminute iets met me af wil spreken, donderdag ben ik verder nog vrij :).

Ook al weet ik dat ik jullie allemaal ga missen, ik heb er nu wel ontzettend veel zin in!

Dikke kus, Karlijn