Lieve iedereen!

Alweer een week is voorbij. Ik ben hier nu bijna een maand. Precies één maand geleden vertrok ik van huis en overmorgen ben ik een maand hier. Toch voelt het niet alsof ik al zo lang hier ben, de tijd gaat best snel. Maar aan de andere kant lijkt het al best lang geleden dat ik van jullie afscheid nam. Best raar, eigenlijk.

Hier is het intussen ook herfst geworden. Van de week onweerde het. De dag erna vroeg ik me 's ochtends af of ik een vest aan zou doen buiten, een jas of niets, over mijn driekwartmouwen. Ik was maar wat blij met mijn vest, ik heb onderweg naar school even gecheckt en het was een graad of 10 toen, 's ochtends vroeg. Brrrrrrr. Het is hier nu overdag een graad of 15 of net iets meer, wel weer met zon gelukkig. Vannacht had ik voor (tijdens) het slapengaan wel nog een mooi schouwspel van onweer kunnen zien, haha. Ik heb stiekem trouwens op internet gezien dat het woensdag nog een keertje 28 graden met zon wordt, en de dagen er omheen ook wel lekker. Dan wordt het weer het koude herfstweer, jammer!

Ook heb ik gisteravond mijn crib even nog wat extra ge-personalized :). Ik heb nu, behalve de fotolijstjes op mijn bureau, ook het prikbord volgehangen met foto's die over waren na het maken van mijn scrapbook. Het was wel een beetje puzzelen hoe je het best en mooist twee foto's op één punaise krijgt, want tsjah, naast weinig wasknijpers moet ik het ook met weinig punaises doen, haha! Wat me trouwens doet denken aan het eten. Ze hebben hier maar een beperkt aantal borden, bekers, enzovoort. Dus als alles vies is, eten we van plastic wegwerp borden en drinken we uit plastic wegwerp bekers. Ze hebben wel een vaatwasser, dus ik snap nooit zo goed waarom het dan allemaal vies is, maar er zal vast een reden voor zijn :P. Vanochtend tijdens het ontbijt waren de ontbijt koekjes op. Ja, ze ontbijten hier met koekjes. Chocoladekoekjes wel te verstaan, die je in je melk of melk met nesquick (chocolademelk) doopt. Maar vandaag waren ze dus op, dus toen heb ik met, jawel, stroopwafels, ontbeten!! Hoe gek is dat! Volgens de verpakking van de ontbijt koekjes zijn ze trouwens ook wel gemaakt voor ontbijt. Maar in het begin was het best vreemd, ontbijten met koekjes. Ik hoop dat ik in Juni niet met 10 kilo extra gewicht terug kom, hahaha.

Morgen ga ik een appeltaart bakken. Eigenlijk had ik het gisteren willen doen, maar wegens gebrek aan ingedienten... Is het een paar daagjes uitgesteld. Ik ben heel benieuwd, aangezien ik nog nooit appeltaarten vanuit niets, zonder pakje, heb gebakken. Laat staan zonder springvorm! Dat was trouwens wel grappig, op school had ik een springvorm in mijn schrift getekend, met een aanzicht vanuit verschillende kanten enzo, en open en dicht. Ik denk, dat is wel duidelijk. Dus ik aan mijn klasgenootjes vragen, hoe dat in het italiaans heet, een springvorm. Nou, ze kenden het stuk voor stuk niet. Zelfs uit de plaatjes van google niet. Blijkbaar gebruiken ze die hier niet, ze dachten dat het iets Nederlands was. Aangezien ik hier thuis ook niks geschikts in de kast had zien staan, vroeg ik waar je dan wel een taartvorm kon kopen. Bij de supermarkt, zeiden ze, dus ik heb bij de supermarkt gezocht, maar ik kon niks vinden, behalve (eigenlijk te grote en tegelijk te lage), jawel, wegwerpdingen. Dus die heb ik toch maar gehaald, en dan zie ik wel hoe het lukt. Wat ik ook niet kon vinden was meel en suiker. Suiker hadden ze hier thuis, maar meel niet dus dat gaan ze morgen kopen, zodat ik het morgen kan maken. Nou, ik ben benieuwd!!

Ik heb het idee dat Maila steeds meer aan me went. In het begin was het heel wisselend, maar ik denk dat ik nu ook voor haar meer deel van het gezin begin te worden. Ze is af en toe een beetje eenkennig, en zoals ik al eerder zei is het altijd Mammaaaaaaaa. Nu stribbelt ze minder tegen als ik haar ergent bij help en reageert ze blij als ik bijvoorbeeld uit mijn kamer komt. Ook komt ze vaker naar me toe om bijvoorbeeld te spelen of om hulp te krijgen.

Daddy of Babbo zegt ze nog steeds niet. Roberta (mamma) plaagt Roberto (babbo) er een beetje mee en zegt dat ze nog eerder hele lange moeilijke woorden zal zeggen, dan babbo. We proberen het haar wel te laten zeggen, maar weinig resultaat. Van de week was ik met Arianna ‘Pocoyo' aan het kijken, een simpele Engelse cartoon. Toen Maila kwam kijken wat er op mijn laptop gebeurde, zei ik tegen haar: ‘Kijk, Maila, wat is dat? Het is Pocoyo!' En wat kwam er uit dat lieve, schattige mondje? ‘Pocoyo'. Hahahaha, eerder dan babbo! Roberto baalde geloof ik een beetje :P Wat ze wel soms tegen Roberto lijkt te zeggen, is pappà, wat ook papa betekent. Hoe ze erop komt, is een raadsel, want niemand zegt dit tegen haar. Maar Roberto vindt pappà geen leuk woord en wil eigenlijk babbo of daddy horen. Gisteren probeerde ik Maila weer babbo te laten zeggen, en er kwam een heuse ‘Babbo' uit haar mond. Weliswaar met haar hand voor haar mond, op de manier waarop kinderen een indianenkreet nadoen, maar het was babbo. Iedereen had het gehoord, behalve Roberto zelf natuurlijk, die net een paar meter verder in de keuken iets pakte. Helaas was het een eenmalige actie, maar het is een begin.

Arianna is ook echt een schatje. Een echte knuffelaar. Ze komt vaak even knuffelen en kroelen. Maila vindt het heel leuk om te dansen. Ze wil dan altijd ‘Giro Tondo' doen. Giro Tondo is een liedje, het eerste liedje op de cd met italiaanse kinderliedjes die ze hier hebben. Er hoort een soort dansje bij, waarin je in een kring staat, elkaars handen vast hebt en dan rondjes loopt/draait. En aan het eind van het liedje, als ze zingen ‘tutti giù per terra', laat iedereen zich op de grond zakken. Een beetje vergelijkbaar dus met het liedje ‘jan huijgen in de ton' van vroeger, voor degenen die dat nog kennen. Maar anyway, ik dwaal af. Gisteren en vandaag was ik vrij. Toen Maila gisteren wilde dat ik mee danste met haar en Arianna, zei Ari tegen Maila: ‘Maar Maila, vandaag is het zaterdag! Karlijn is vandaag vrij!' Net alsof ik dan niet met ze kon dansen, en net alsof een kindje van 1,5 jaar zoiets zou kunnen begrijpen! Maar wel heel schattig!

Op school waren deze week een hoop overhoringen. Dat betekende voor mij een hoop luisteren naar langdradige overhoringen, en voor mijn klasgenoten een hoop studeren. Jeetje, wat kunnen die studeren zeg. Ze moeten alles kunnen vertellen wat de leraar al die lessen heeft geleerd aan ze, terwijl de leraren heel de les door praten. Ze hebben hele boeken vol met tekst, waar ze dan in markeren wat belangrijk is en ze schrijven er aantekeningen in (hier kopen ze de boeken ipv huren), en dan hebben ze nog een schrift helemaal vol met aantekeningen. Een klasgenootje liet me haar boek zien, er was vrijwel niks wat niet gemarkeerd was. Als de leraar een vraag stelt aan ze, komt er een antwoord van 5 tot 10 minuten geloof ik. Het is net een spreekbeurt... Wat wel gek is, van literatuur weten ze alles, maar met natuurkunde kregen ze pas over graden Celsius en Kelvin, dat dat hetzelfde was maar dan met een bepaald getal erbij voor Kelvin, en dat dus het verschil in graden Celsius hetzelfde is als het verschil in Kelvin. Wat wij kregen toen we hoe oud, 14, waren... :P

Maar goed, ik dacht dat ik niks te vertellen had maar ik zie dat ik toch wel weer een behoorlijk verhaal had geschreven. Ik vind het leuk om van jullie te horen, dus keep updating me.
Ik zal straks nog even een fotootje posten van mijn mooie fotowall.

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx. Heel veel kusjes, Karlijn.