Lieve iedereen,

Alweer een week is voorbij, en de tijd blijft snel gaan. Het weer is minder geworden, het is hier bijna net zo koud als daar in Nederland. Al koelt het 's nachts minder af. Het is wel meestal nog zonnig. Gelukkig maar, haha.

Ik heb van de week mijn appeltaart gebakken. Dat was wel allemaal een beetje onhandig, want ik had dus eigenlijk niet de goede spullen. En verder had Roberta (de mamma) gezegd, toen ik vroeg om bloem en suiker, dat Arianna ook heel erg van bakken houdt, en daarmee was min of meer besloten dat Arianna me zou helpen. Heel leuk natuurlijk, als je precies weet wat je moet doen, je de juiste spullen hebt en er überhaupt dingen zijn die ze kan doen. Een vriend van me kwam op het idee om koekjes te bakken met Arianna, omdat dat makkelijk en leuk is om met kinderen te doen. Dat vond ik wel een goed idee, en Roberta vond het ook goed. Maar ik had nu ook de spullen om een appeltaart te bakken en ik had ook wel zin om dat te doen, dus heb ik in mijn vrije uurtjes de taart gebakken. Maargoed, aangezien ik een uur deed over alle appels schillen en in blokjes snijden, en ik even de juiste verhoudingen moest vinden voor het deeg, duurde het wat langer dan gepland. Dus heeft Arianne me alsnog geholpen met de laatste dingen; de suiker en kaneel mengen, bij de appels doen, de appels in de vorm doen en slierten van het deeg maken om over de taart heen te leggen. Kortom, de leuke en makkelijke dingen. Perfect dus eigenlijk. En toen ging de taart de oven in. Beetje jammer wel, dat er geen temperaturen meer op de oven stonden. Het was op de gok aan de knop draaien en een paar keer extra gaan kijken. En ik kan jullie zeggen, hij was perfect. De familie vond hem ook lekker, maar vooral het deeg vonden ze super. De appels vonden ze te veel. Uhm, weet je, het is een appeltaart. Dat hoort zo. Haha.
De koekjes worden ook telkens uitgesteld, maar ik denk dat ze er komende week toch wel zullen komen. Arianna verheugt zich er al op.

Verder zou woensdag papa's verjaardag zijn geweest. Dat was dus best een gekke dag. Gelukkig viel het allemaal wel mee, ik kreeg een paar lieve berichtjes uit Nederland en ik was eigenlijk ontzettend moe heel de dag omdat ik iets te laat was gaan slapen en om 6 uur weer op moest staan.

Donderdag konden we als we wilden, na het 1e uur naar een of andere presentatie gaan over een onderwerp dat ik nu nog steeds niet weet. Het werd gehouden door een universiteit, in een zaal in een bank hier in Jesi. Voor de rest van de klas was het of dat, of overhoringen bij Italiaans, dus de keuze was snel gemaakt. We werden er met een bus heengebracht. Best grappig, de bus stond helemaal volgepropt en op een gegeven moment viel me een bordje op, dat in de bus hing. Op het bordje stond geschreven het aantal zitplaatsen (dat waren er niet echt super veel), daarna het aantal staanplaatsen (volgens mij zo rond de 80 volgens het bordje) en daarna het totaal aantal. Dat vond ik wel grappig, heel anders dan in Nederland. Daar aangekomen bleek de zaal ook niet bestand te zijn voor het aantal leerlingen, want wij en veel anderen konden niet zitten. Na een tijdje te hebben staan kijken, zijn we in het gangpad op de grond gaan zitten. Het was lang, onverstaanbaar (Italiaans door een microfoon, ooit geprobeerd te verstaan?) en bovendien, de rest van de klas begreep er ook niets van, aangezien het heel erg veel met wiskunde was. Volgens hen was het meer voor het Liceo Scientifico bedoeld, die er ook naartoe was gegaan. Toen we terug waren gebracht naar school, mochten we naar huis. Dat was wel fijn, wat vroeger. Of nouja mochten, ik weet eigenlijk niet of we weg mochten, of gewoon weg gingen, hahaha. Anyway, niet mijn probleem :).

Verder ben ik uitgenodigd voor het verjaardagsfeest van Kiara, een meisje uit mijn klas, dus dat is wel leuk! Het is in Ancona, wat wel lastig is met vervoer. Maar als het goed is, kan ik met Giada uit mijn klas samen gaan. Ik moet nog eventjes vragen wat precies het plan is, maar dat komt vast goed. Ik vroeg me ook af wat ik qua cadeau moest doen, want ik weet niet goed wat ze hier gewend zijn enzo. Maar ook dat probleem loste zichzelf op, toen ik een berichtje kreeg van Elena uit mijn klas, met de vraag of iedereen geld mee naar school kon nemen zodat zij een cadeautje voor Kiara kon kopen namens ons allemaal. Maar wel heel leuk in ieder geval.

Op school is het ook altijd heel gezellig. Mijn wiebeltafel went ook al best, haha. De leraren zijn stuk voor stuk een geval apart. Bij mijn Engels leraar moet ik me heel erg concentreren om te verstaan wat hij zegt. Hij komt uit Napels en spreeks Engels met een Napolitaans accent. Van de week vroeg hij aan de klas, wat een ‘im-age' was. Hij bleef het maar vragen; what does it mean? What is an im-age. En ik me maar afvragen waar hij het nou over had. Dus ik vroeg aan Elisabetta, die naast me zit, wat het was, of in ieder geval hoe je het schreef. Maar dat wist ze niet. Toen ik in mijn schrift het woord ‘image' schreef en haar vragend aankeek, bleek hij het daar dus over te hebben. Hmm, tsjah... Verder moet ik luisteren naar uitspraken in de richting van ‘ofgurze' (of course), ‘isse goming' (is coming), ‘copey' ipv copy, ‘hairt' ipv heard en hij had het zelfs een keer over ‘the same than'. Verder durfde hij zelfs te beweren dat Constantinopel (wat tegenwoordig Istanbul is) een mythische plaats is, omdat het geen geografische plaats meer is. Ik wil niet zeggen dat mijn Engels per se beter is hoor, want hij weet wel meer woorden. Maar zijn uitspraak is niet zo ‘Wow', ‘Amazing', ‘Wonderful', of ‘Perferct' als wat hij van alles vindt, en zijn andere uitspraak ‘Wow, you are far better than me. You should be the teacher, not me' zit dus niet eens zo heel ver van de waarheid af.:P Verder kan hij niet stilzitten. Ik vermaak me wel. Van de week lag ons oude rooster nog op het bureau van de leraar. Dat wordt altijd geprint in een lange sliert en dan opgelezen en wij moeten het opschrijven in onze agenda's. Nou goed, aan het begin van de les was de sliert nog een sliert. Na veel om vingers winden, weer afwinden, er weer omheen, er weer af, een beetje trekken, laten vieren, trekken, laten vieren, en dan toch maar weer om de vinger winden (allemaal tijdens het lesgeven), zag ik het aan het einde van de les als een hoopje papiersnippers op het bureau liggen. De afgelopen les was het een paperclip die aan de beurt was. Telkens weer op een vinger, dan een beetje met de vinger plus paperclip op het bureau tikken, en dan toch maar weer iets anders.... Allemaal onopvallend, maar niet onopvallend genoeg voor te oplettende studentjes als ik.
Hij heeft ook een iets te levendige fantasie. Een les was Elisabetta even niet aan het opletten toen hij iets aan haar vroeg. Toen vroeg hij waarover ze aan het dromen was; ‘waren het buitenaardse wezens, of cowboys, of een alien invasie? Het was een alien invasie, nietwaar?' Elisabetta, lachend: ‘Ja.' Waarop de leraar weer vroeg: ‘wat zeiden ze? Hoe zagen ze eruit?' En aan het einde van het verhaal zei hij: ‘Elisabetta, je hebt serieus problemen. Ten eerste...... Met aliens.' En toen ging de bel.

Hij is niet de enige vreemde leraar. Onze biologielerares heeft bijvoorbeeld... Een leuke look. Knalrood haar. Altijd een rode ketting om. En laatst kreeg ze het voor elkaar om een rode broek erbij aan te doen, een zwart t-shirt, en ze heeft zwarte wenkbrouwen. Probeer het je eens in te denken... Heel mooi was het. Not. Ik weet niet of iedereen het had gezien, want iedereen maakt heel de les lang aantekeningen. Maar ik vermaakte me wel, daar. Fontonella (de filosofie/geschiedenis leraar met de zwarte tanden) blijft grappig. Ook hij praat vreemd, maar dan in het Italiaans. Ik, en verder iedereen, moet telkens lachen omdat hij raar doet. En als hij mij ziet lachen, schiet hij weer in de lach for some reason, waardoor ik nog harder moet lachen. Van de week vroeg hij een keer lachend aan de klas, waarom lacht Nicole?... Uhhhh, geen idee..

Vandaag zijn we gaan lunchen bij een klant van Roberto (babbo). Het was heel gezellig, ze hadden een mooi huis in een dorpje een eindje hier vandaan, met een tuin en twee katten, wat Arianna en Maila natuurlijk helemaal geweldig vonden. Het waren een oudere man en vrouw. De man vertelde mij bijna accentloos: ‘I speak English like a Spanish cow.' Maar dat was ook bijna het enige wat hij in het Engels wist, haha. Een keer probeerde hij me iets in het Frans te vragen, maar Italiaans heb ik toch liever, hahaha. Als hij me in het Italiaans iets wilde zeggen, sprak hij bijna tegen me alsof ik achterlijk was, zo overdreven en extra duidelijk. Maar het was een lief gebaar, natuurlijk. Hij zei me dat het stadje waar hij woonde, het mooiste was van de hele wereld. Toen ik vroeg waarom, zei hij me dat het volgens hem zo was, hij zou het me wel laten zien. Hij nam mij en Arianna mee naar buiten, waar op zo'n 15 meter van hun huis een mooie panorama plek was. Je had een heel mooi uitzicht, en er was een lange panoramafoto waar precies op te zien was wat je met mooi weer kon zien. Veel heuvels, met aangegeven welk dorp of stadje er te zien was, daarachter de zee, en daarachter ver weg nog weer wat bergen. Ook al was het bewolkt, het wat wel heel mooi!

Maargoed, het is bijna etenstijd, dus ik ga maar weer eens afronden. Dikke kus uit het frisse Italië, xxxxxx Karlijn (mijn klasgenootjes kunnen het min of meer uitspreken, haha!) /Nicole (Fontonella) /Karlien (thuis) /Karliennnnnnnnnn (Arianna soms, als ik iets doe wat ze niet leuk vindt) /Karli (Arianna) / Caroline (de native-speaker Engels leraressen allebei).

Oh wacht, bijna vergeten. Ik heb Flappie opgegeten... :( Sorry, Joep (vh Hek). De lunch was heel lekker, met eerst lasagne en daarna als tweede gang vlees en een salade. Toen ik mijn stukje Flappie bijna op had, vroeg de vrouw aan Arianna of ze nog wat ‘coniglio' wilde. Wat het uiteraard duidelijk aan me maakte dat ik zojuist konijn had gegeten, waarvan ik altijd had gezegd dat ik het nooit zou eten.

Hoe dan ook. Nu is het echt tijd om te gaan. Dikke kus, een knuffel en alle liefde voor jullie. Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Karlijn.