Bijna naar huis..

Lieve iedereen,

Het nieuws dat ik deze keer heb, is een beetje anders dan anders. Ik kom namelijk volgende week weer naar huis...

Ik ben nog steeds telkens heel moe, ik probeer extra gezond te eten, genoeg te slapen, maar het helpt allemaal niet. Daardoor zijn er wat problemen gekomen tussen mij en mijn gastgezin. Ik ben ook een paar keer thuisgebleven van school, om al mijn energie in de kindjes te kunnen steken, maar ook dat werd niet op prijs gesteld. Waar het op neerkwam voor mij, was dat ik ontzettend mijn best deed om, ondanks dat ik moe was, alles goed te doen voor de kindjes en voor het gezin, en er zoveel mogelijk energie in te steken. Maar ondanks dat, bleef ik commentaar krijgen over vanalles dat niet goed was. Ik zal verder maar niet in de details treden. Ik heb nu iets meer dan een week geleden een gesprek gehad met mijn gastfamilie, en we waren eigenlijk allebei van mening dat het beter is als ik maar naar huis ga. Het is jammer dat het zo eindigt, maar ik ben op dit moment vooral heel erg blij dat ik weer naar huis kan.

Gelukkig is de lucht tussen mij en mijn gastgezin, ofja eigenlijk meer gastmoeder, nu een groot stuk geklaard nu de beslissing is genomen om terug te gaan. We willen er allemaal een mooi einde van maken en er met mooie herinneringen op terug kijken. Ik heb met de hulp van Arianna een soort scrapbook gemaakt voor ze, met een paar verhaaltjes van mij erin. Dat vonden ze wel heel leuk, al kon Arianna maar nauwelijks wachten tot ze eindelijk stickers mocht plakken.

Verder is er hier heel veel sneeuw gevallen, wat natuurlijk een beetje tegenzat met het terugkomen naar Nederland. Er lag hier ruim een meter en er ligt nog steeds genoeg, maar sneeuwen doet het gelukkig niet meer nu. De scholen zijn bijna twee weken gesloten geweest en gaan morgen weer open. Op het nieuws hebben ze het iedere dag over de problemen die er allemaal niet zijn, iedereen zit binnen in huis en doet alleen het hoognodige. Behalve het gebied waar ik zit, wat het ergste is (is trouwens ook nog nooit eerder voorgekomen hier), komt ook Rome vaak voorbij. Want met het milimeterdikke laagje dat er daar op sommige plekken ligt, kan niemand meer iets :') ...

Morgen en overmorgen ga ik nog naar school. Ik heb besloten dat ik een chocoladetaart ga bakken voor woensdag om nog even leuk afscheid te nemen van mijn klasgenootjes. Die had ik ook een gemaakt voor mijn verjaardag, en iedereen vond hem heel lekker. Verder hoef ik deze week niet meer te werken, dat is wel fijn. Zo kan ik me voorbereiden op de terugreis. De meeste spullen heb ik al ingepakt, maar ik ben nog niet klaar. Ik heb best veel, want ik ben met de auto hierheen gebracht door mama. Wat wel onhandig is, want met het vliegtuig kun je blijkbaar maar maximaal 2 koffers ruimbagage en 1 handbagage meenemen. Dus nu komt mama woensdagavond naar Italië gevlogen. Ze vliegt naar Bologna en rijdt donderdag met een huurauto hierheen. Vrijdag vliegen we vanaf Ancona weer terug naar Dusseldorf. Ik kan dus mama's én mijn eigen koffers gebruiken voor mijn bagage, en mijn gitaar heeft zijn eigen stoel gekregen...

Ik ga nu maar even koekjes bakken met Arianna, dat had ik haar beloofd. Dat was wel grappig trouwens, Arianna houdt namelijk helemaal niet van eten en zelfs niet van zoete dingen. Uit Nederland had ik speculaaskruiden meegenomen. De meeste recepten van pepernoten en speculaas zat ook bruine basterdsuiker in, en dat lijkt hier niet te bestaan, maar er was er ook eentje zonder. Dus ik met Arianna koekjes gemaakt, en Arianna zei de hele tijd: maar ik ga ze niet eten hoor! Toen ze eenmaal klaar waren, wilde ze ze eerst niet eens proeven. En toen ze ze eenmaal geproefd had, wilde ze niet meer stoppen met koekjes eten...:)
Die gaan we dus nu nog maar een keertje maken, nu ik nog hier ben.

Tot snel! Liefs, Karlijn xxxxx

PS; ik heb weer wat foto's geupload

Oma, Nederland en afscheid

Lieve iedereen,

Zo, dat is alweer even geleden... De meeste van jullie weten daar waarschijnlijk de reden wel van. Zaterdagochtend 7 januari is mijn oma overleden. Ze was een tijdje geleden 's nachts gevallen en had daarbij haar heup en haar pols gebroken. Toch heeft ze het voor elkaar gekregen naar de telefoon te kruiken en mijn moeder te bellen, gewond, maar sterk als ze was. Aan haar heup is ze toen geopereerd en al snel werd ze uit het ziekenhuis ontslagen en ging ze naar een verpleeghuis. Het duurde ook niet lang voor ze de heup zelfs voorzichtigaan weer kon gaan belasten. Alle berichten waren goed, tot ik plots bericht kreeg van mijn moeder: het ging niet goed met oma. Ze had een longontsteking opgelopen. Alle naaste familie is nog naar haar toegekomen. Ze heeft zelf aangegeven dat het genoeg was geweest. Met de hulp van morfine is ze uiteindelijk rustig ingeslapen, in het bijzijn van mama (haar schoondochter) en tante Marian (haar dochter).

De week daarna was vreemd. Gelijk hebben we gekeken naar vluchten voor mij en zondagavond ben ik naar Brussel gevlogen, waar mama mij ophaalde. Mijn gastfamilie was heel lief en begripvol en gaf me alle ruimte. Vrijdag toen ik het bericht kreeg waren we onderweg naar een kasteel om die te bekijken. We waren er na lang rijden bijna, toen ik hoorde dat het niet meer goed zou komen. We zijn toen omgekeerd en zijn op zoek gegaan naar een plek waar we iets warms konden drinken. Dat viel niet mee, want het was net een feestdag hier. Uiteindelijk hadden we iets gevonden, 5 minuten van huis af, en hebben we daar rustig iets gedronken.

Het terugkomen in Nederland en allemaal mensen weer zien, was vreemd. Het was heel fijn om mijn familie nu te zien en in mijn armen te kunnen sluiten. Het was verschrikkelijk om mijn oma na 4 maanden terug te zien in een kist. Mijn lieve oma... Ik ben ontzettend blij dat ik haar nog twee keer heb opgebeld, via Skype op mijn telefoon. Dat vond ze zo leuk.
Dinsdag- en woensdagavond konden we naar oma toe in het mortuarium. Donderdag, op haar 89e verjaardag, was de crematie. Zelf heb ik ook nog iets gezegd, al had ik nooit gedacht dat ik het kon. Ik wilde graag iets doen, ik denk omdat ik er zelf eerder niet bij had kunnen zijn. Na de crematie zijn we met de familie (kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen) gaan lunchen.
De dag erna ben ik met mijn zus en tante Marian naar oma's flat gegaan. Daar hebben we gekeken wat we van oma wilden hebben. Dat was gek, heel gek. Vooral omdat ik het nog niet echt besefte, en nog steeds niet, eigenlijk. Ik vraag me af of dat überhaupt wel komt, nu ik zo ver weg in Italië ben.
Vrijdagavond ben ik nog bij Nienke geweest, weer eventjes gezellig bijkletsen, dat is toch heel anders dan alles via internet en telefoon. Zaterdagavond zijn we nog naar tante Marian geweest, even elkaar zien onder ‘normale' omstandigheden, of in ieder geval in een normale omgeving. Ook dat vond ik heel fijn. Stuk voor stuk heb ik van iedereen opnieuw afscheid moeten nemen; zondag vloog ik weer vanaf Brussel naar Ancona.

Daar stond mijn gastfamilie me al op te wachten. Ze waren weer warm en verwelkomend. Ze hadden me ook nog iets te vertellen. Maila had last van buikpijn gehad, dus zijn ze naar de dokter gegaan. De normale dokter was er niet, dus gingen ze naar een ander. Die zei dat ze overgewicht had, en op dieet moest. Dus Maila eet geen dubbele lunch, geen brood, thuis geen pasta (lunchen doet ze op school) en zoveel fruit als ze wil. Een hoop dus. Het is gek, ze heeft altijd honger en wil altijd meer eten. Ontbijten (met de koekjes, dus) gebeurt nu dus als ze er niet bij is of het niet kan zien. Yoghurt soms in de keuken, brood verstopt achter keukenrollen en pannen op tafel, eten half achter een tafel of object op de tafel bukkend als je het in je mond stopt... alles voor Maila's dieet.

Verder is Arianna ziek geweest, ben ik zelf niet lekker geweest... Veel ben ik dus niet naar school geweest. Het is gek. Ik sliep 's nachts slecht, was moe dus kon gemakkelijk de hele dag in bed liggen, had vaak weinig eetlust, hoofdpijn, keelpijn. Maar alles dan weer wel en dan weer niet. Nu nog steeds wel, eigenlijk. Ook voor ik naar Nederland kwam had ik het al. Maar ach, het komt allemaal vanzelf wel weer goed.

Dat was het eigenlijk wel weer zo'n beetje, van de afgelopen weken. Liefs, Karlijn xxxxxxxxxxxx.

Kerst, Oud en Nieuw en een dik pak sneeuw

Allereerst, gelukkig nieuw jaar allemaal! Ik hoop dat het voor iedereen een jaar zal worden met veel gezondheid, liefde en geluk. Jeetje, wat is het alweer lang geleden dat ik jullie een verhaaltje heb geschreven. Eens kijken, where to begin...

Op school is alles nog steeds goed. Het is gezellig met mijn klasgenootjes en Italiaans komt ook langzaam wel. In mijn klas lijkt er wel een grote wens te zijn: sneeuw. Al is dat er nooit, hier. Alleen in de bergen. Oh, de titel was trouwens een grapje. Het begon laatst te sneeuwen toen we op school zaten. Er barstte een enorm applaus uit in mijn klas. Het duurde alleen niet lang, en bleef al helemaal niet liggen... De laatste lesdag, de vrijdag voor Kerstmis, zou er weer een assemblea zijn net zoals op mijn verjaardag. Met bingo, karaoke, en nog wat dingen. Vreemd, dus. Ik hoorde dat er weinig klasgenootjes zouden gaan. Veel kozen ervoor om hun vakantie met een dagje te verlengen, door niet te gaan. Daarom ben ik met Roberta meegegaan naar haar werk, zij is lerares op een andere school, liceo classico. Dat is een school waar vooral de klassieke talen belangrijk zijn, Grieks en Latijn. De meeste leerlingen daar willen schijnbaar dokter worden. Anyway, ook daar was een assembleo, dus was het geen probleem om mij een dagje mee te nemen. Ze heeft me de school laten zien, en me voorgesteld aan voor mijn idee honderden mensen. Maar het was wel heel leuk om eens mee te gaan.

Kerstmis hier was heel leuk. Eerste Kerstdag zijn we voor de lunch naar het huis van een van de oma's gegaan. Dat was trouwens nog een beetje onhandig, want ik dacht dus dat we voor het avondeten daarheen zouden gaan. Dus ik ging voor de lunch nog even douchen. Wordt ik geroepen, ben je bijna klaar? Ik had geen idee waarom ik nu al klaar moest zijn en wat ze met klaar bedoelden. Dus ik opschieten, kom ik in handdoeken gewikkeld de badkamer uit, zitten ze daar met de hele familie al met jas aan en al, klaar om weg te gaan. Huh, wat? Dus toen maar heel snel kleren uitgezocht, haren gekamd, make-up opgedaan en meegegaan naar oma. Er kwam ook nog meer familie naar haar toe, waaronder een neef en nicht van 22 en 20 jaar. Ongeveer mijn leeftijd dus. Ze hebben als gezin een tijd in Engeland gewoond, in Spanje, en nu studeert het meisje, Francesca, in Rome en woont de jongen, Alessandro, in Spanje met zijn ouders. Wel grappig, ik was met Alessandro aan het praten en hij vertelde dat hij in Vilanova woonde, een klein plaatsje in Spanje. Dus ik heel droog: ‘Oh, Vilanova i la Geltrù?' Je had the look on his face moeten zien.... Geweldig! Nouja, ik ben daar dus een paar jaar geleden op vakantie geweest.

Later gingen we weer naar huis, en Alessandro en Francesca kwamen ook met ons mee. Dat was ook weer heel gezellig. We hebben gelachen, gepraat, gitaar gespeeld en gezongen en zelfs een beetje gedanst. Alessandro bleek heel goed gitaar te kunnen spelen, dus mijn gitaar kwam even goed van pas. Toen was ik alleen zelf ook aan de beurt om iets te spelen... Achja, het was gezellig!

Tweede Kerstdag hadden we niks gepland. Dus wij in de hele familie in pyjama, staat opeens de hele familie weer aan de deur, haha! Oeps! Ik heb even van de gelegenheid gebruik gemaakt om me om te kleden en make-up op te doen. Ik zou namelijk 's avonds een schoolfeest hebben, in de discotheek Noir waar ik al eens eerder ben geweest. Ik zou er met een paar klasgenootjes naartoe gaan, maar door een paar misverstanden had ik geen vervoer terug, dus ben ik niet meer gegaan. Uiteindelijk maakte dat helemaal niet uit, want ik ben met Alessandro en Francesca naar een bar in een plaatsje hier in de buurt gegaan. Dat was ook echt super gezellig.

Oud en Nieuw was ook heel mooi. Wel gek hoor, ik las van iedereen in Nederland zijn geklaag over al het vuurwerk en de rotjes die de kinderen afstaken vanaf veel te vroeg... Hier werd helemaal niks afgestoken! 's Avonds zijn we naar Senigallia gegaan om daar Oud & Nieuw te vieren. Het was nogal koud, dus we hebben ons in tien lagen kleren proberen aan te kleden om zo warm te blijven. Toen we daar aankwamen was er een bandje aan het spelen. Superleuke sfeer, echt heel mooi. De zanger telde voor 12 uur af en er was een supermooi vuurwerk, professioneel afgestoken, ik denk door het plaatsje zelf. Heel gaaf was dat. Roberto had een fles champagne meegenomen en bekertjes, wat dus betekende dat we champagne hadden! :) En gul als we dan ook weer waren, was dat ook voor de mensen om ons heen.

Verder is er groot nieuws. ‘Babbo' Roberto is helemaal blij. Maila is begonnen met het zeggen van ‘babbo', of nouja, ‘babboe'. Eergisteravond toen we naar bed gingen, riep Arianna verontwaardigd uit: ‘Babboooooooo', waarop Maila in de kamer daarnaast het herhaalde. Eerder was dat ook al zo toen Arianna een keer riep: ‘Daiiiiiiiiiiiiiiiii' (= kom op). Super schattig, natuurlijk! Maargoed, eerst weigerde Maila het altijd te zeggen. Nonno (opa), Nonna (oma) en zelfs Zia (uitspraak: tsiaa = tante) zegt ze al wel, niet zo leuk voor de vader natuurlijk. Zelf maakte ze er altijd een spelletje van: ‘Maila, zeg eens: babbo.' ‘Mamma!' met een big smile op haar gezicht. ‘Mamma!' Of soms ‘Poe!' (als in ‘non c'è più = die is weg). Je kunt je dus wel voorstellen dat Babbo Roberto superblij is, nu Maila Babboe begint te zeggen! Ze heeft alleen een beetje stimulatie nodig, maar ze zegt het wel na. Babboee!

Met Arianna's Engels gaat het ook best goed. De gesprekken die we voeren zijn Engels vanuit mij en Italiaans vanuit haar. En dat gaat eigenlijk best prima! De Engelse lessen die we samen doen zijn niet meer zo'n ramp als eerst. Het lijkt wel alsof er opeens een kwartje is gevallen. Het komt ook omdat ik aan Roberto en Roberta vertelde over een verhaal dat ik op internet had gelezen over twee ouders van Engelse kinderen, die Frans tegen elkaar spraken als het over de kinderen ging. En hoe snel de kinderen toen opeens Frans leerden! Dus in plaats van alles te vertalen voor Arianna van Engels naar Italiaans, begonnen we met rustig het Engels te herhalen voor haar. En toen bleek ze eigenlijk bijna alles wel te begrijpen. Daarna ging het eigenlijk heel snel, en ook de Engelse lessen zijn nu veel leuker. Maila is vooral heel schattig. Met haar doe ik soms een spelletje van: waar is mama, waar is Arianna, waar is je fiep, waar is je neus? Ze heeft alleen niet zo heel veel concentratie, dus na eventjes is ze dat spelletje ook weer beu, haha. Maar ook bijvoorbeeld als ik vraag of ze water wil, snapt ze het. Heel schattig!

Wel grappig trouwens, is dat op mijn vorige verhaal een meisje had gereageerd dat ik niet kende. Zij is ook Au Pair in Italië en was op zoek naar andere Nederlandse Au Pairs. Zo kwam ze op mijn blog terecht. Ze vroeg of ik zin had om een keertje wat af te spreken, maar dat is lastig. Ze woont namelijk zo'n 7 uur en 70 tot 90 euro met de trein van me vandaan, in Genova (Noord en West, ik Midden en Oost)... Wel gek eigenlijk, in Nederland zeiden ze dat als je in Italië aankwam, je een lijst toegestuurd zou krijgen van Au Pairs bij jou in de buurt. Ik heb er nooit een ontvangen, ik denk dat er hier niet veel zijn in de buurt. Het hele concept is ook niet zo bekend hier. Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stilgestaan, aangezien ik zelf naar school ga en op die manier een sociaal leven opbouw, maar wel gek dat ik nooit iets van het Italiaanse bureau heb gehoord.

Maargoed, ik zal later vandaag ook nog even wat foto's posten. Van mijn verjaardag, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, er is een hoop te posten, denk ik zo haha. Anyway, dit was het wel weer zo ongeveer met mijn verhaal.

Dikke kus uit het mooie Italië. Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

PS; een video uploaden lukte niet, dus bij deze maar zo:
http://www.youtube.com/watch?v=1olw4OCFeA8

Mijn verjaardag en die van Sinterklaas

Lieve iedereen,

Het is intussen alweer twee weken geleden dat ik een verhaaltje voor jullie heb geschreven, dus tijd voor een update! Vandaag zit ik hier alweer 3 maanden. Af en toe lijkt de tijd weleens langzaam te gaan, maar eigenlijk vliegt de tijd gewoon voorbij. Echt moeilijk voor te stellen dat ik nu al op een derde zit...

Vorige week maandag was mijn verjaardag. Het was best gek om zo ver van jullie weg te zitten. Maar ik heb zelfs een paar kaartjes en pakketjes gekregen, ik heb smsjes en whatsapps gekregen en nog een hoop felicitaties op facebook. Ik was niet vergeten in Nederland, hihi.. Super lief!
Op school was op de dag van mijn verjaardag een assembleo. Blijkbaar hebben de leerlingen hier er recht op om eens in de zoveel tijd zo'n dag te hebben. Het hield in dat we eerst met een hoop klassen in een soort aulaatje een film gingen kijken op een groot scherm. Eentje in het Italiaans wel, natuurlijk. Ik weet al niet meer waar ‘ie over ging, hij was oersaai. Maargoed. Na de pauze waren er mensen die ergens over gingen praten. Aangezien we niet aan het luisteren waren, heb ik eerlijk gezegd ook geen idee waar dat over ging, haha. Lang niet iedereen was gekomen. Uit onze klas (5AL) was ongeveer de helft er. Een meisje uit 5BL, waarmee ik Duits heb, was de enige uit haar klas die naar school gekomen was...
In de pauze gingen we met iedereen van onze klas die gekomen was naar een soort bakkertje. Daar hebben we iets lekkers te eten gekocht, en ik had een taartje gekocht om met zijn allen op te eten. Ik ben alleen wel de enige persoon die een taart kan kopen zonder een mes mee te nemen, dus er zat niets anders op dan de taart mee naar huis te nemen en de volgende dag weer naar school te brengen.
Thuis aangekomen zou Susanne's pakketje rond half 2 aankomen. Dus ik nieuwsgierig afwachten... Werd er om half 2 aangebeld dat hij het pakketje nu niet mee had maar dat het om 5 uur bezorgd zou worden! Poor me, haha.
's Middags heb ik eerst Engels met Arianna gedaan en wat met haar gespeeld. 's Avonds vierden we mijn verjaardag. Ik heb een cadeautje gekregen en Roberta had een taart gehaald met daarop geschreven: ‘Auguri Karljin!'. Ik heb maar niet gezegd dat ze mijn naam verkeerd hadden geschreven...:') Maar wel heel lief!
In het weekend had ik allerlei lekkere dingen gebakken die half waren gelukt en half waren aangebrand. Maargoed, uiteindelijk was het nog wel te redden allemaal. Die dingen heb ik dinsdag allemaal mee naar school genomen, samen met de taart van de bakker. Het waren een appeltaart en een chocoladetaart en verder heb ik nog wat dropjes mee naar school genomen die ik van Susanne had gekregen (wonder boven wonder, ze lustten het!!), een paar stroopwafels uit hetzelfde pakket, een bus pringles van de supermarkt hier, een fles cola en een fles Oasis haha. Niemand hoefde dus te verhongeren. Vooral de chocoladetaart, die ik voor de eerste keer in mijn leven heb gebakken, was een groot succes. Dat was dus heel leuk. Wel heb ik besloten, niet meer verder op zoek te gaan naar iets anders om te doen met mijn klasgenootjes voor mijn verjaardag. Ten eerste omdat ik het daarvoor te laat vind, ten tweede omdat het moeilijk is iets te regelen en ten derde omdat het ontzettend duur is. Zelfs de boodschappen voor het koken waren bij elkaar al aardig wat, dus ik laat het hier nu gewoon bij. :)

De zaterdag erop ben ik thuisgebleven van school, om te helpen met Maila. Roberto was er niet en Paula de oppas kon niet. Roberta had een dag vrijgenomen om thuis te zijn voor Maila, maar vond het wel fijn om dan ook iets in het huishouden te kunnen doen en een beetje te kunnen ontspannen. Daarom ben ik thuisgebleven om met Maila te spelen. Dat kwam ook wel goed uit, aangezien ik de woensdag daarop was uitgenodigd voor een etentje met de klas bij Annaclara uit mijn klas, thuis. Zo konden we wat uren van woensdag naar zaterdag verplaatsen.
Het etentje was ook supergezellig. Nadat ik Engels met Arianna had gedaan, was ik vrij. Ik ben toen naar de supermarkt gegaan om spullen te halen om muffins te maken. Ik was alleen wel een beetje laat na -half- krullen te hebben gemaakt en de muffins te hebben gebakken. Gelukkig was ik na een beetje exercise -ik heb bijna de hele weg naar school, waar ik had afgesproken, gerend- kwam ik precies optijd aan. Ik ben toen met Giulia, Cristina en Martina mee samen naar een dorpje vlakbij Jesi gegaan, waar Annaclara woont. Het was een mooi huis, met een superschattige hond die zich de hele avond nauwelijks heeft verplaatst en een prachtig groot balkon, met een supermooi uitzicht met allemaal lichtjes van dorpjes enzo hier in de buurt. Heel mooi! Het eten was heel lekker en we hebben een supergezellige avond gehad. Er was alleen wel een misverstand aangezien ik, en een hoop anderen, dachten dat ik met Giulia mee terug zou rijden, maar Giulia opeens weg ging en ik toen achterbleef. Gelukkig kon ik toen met Eleonora mee terug rijden, heel lief!

Eigenlijk best gek, de opvoeding hier is hier totaal anders dan in Nederland. Maila slaapt bijvoorbeeld bovenop Roberta. Pas als ze in slaap is gevallen, legt Roberta haar in haar eigen bed. Echt slapen in haar eigen bed doet ze dus niet, want dan begint ze te huilen...
Ook nee is niet altijd nee. Met genoeg huilen krijgt Maila bijna alle nee's toch tot een ja. En dat weet ze natuurlijk.
Arianna huilde vroeger net zo veel als Maila nu. (Goh?)
Arianna kan soms midden in een gesprek -in Engels maar net zo goed in het Italiaans- vragen waar het over gaat en dan moet Roberta alles, maar dan ook álles vertellen en uitleggen. Dat gebeurt dan ook. Als Arianna gewoon luistert en voor Engels een beetje haar best doet, begrijpt ze het zelf ook bijna helemaal. Maar Arianna weet op deze manier dus ook alles wat er wordt besproken in huis.
De kinderen hier gaan om dezelfde tijd naar bed als de ouders. Dat is meestal rond een uur of 10 's avonds. Maila slaapt 's middags ook, maar Arianna heeft 's ochtends de grootste moeite om wakker te worden. Wat niet betekent dat ze eerder naar bed gaat.
Alles is slecht voor je. Draag je geen dikke sokken of schoenen in huis? Dan vat je kou. Ga je met nat haar naar buiten? Dan vat je kou en krijg je later last van hoofd- en nekpijn. Ook al draag je een muts en een sjaal. Eet je iedere dag nutella? Dan krijg je buikpijn. Ren je binnen in huis? Dan val je en stoot je je hoofd. Maar ze gaan ook niet naar buiten met de kinderen om ze daar te laten rennen, want buiten is het koud en dan vat je kou.
Verder is Roberta bijvoorbeeld heel bang voor autorijden. Ze ziet overal gevaar in. Ze rijdt zelf wel auto, maar alleen binnen Jesi. Als het niet donker is. En zonder sneeuw. Vorige week zaterdag had Arianna een etentje met haar klas. Roberto was er niet en het zou al donker zijn dus reed Roberta zelf niet meer. Gelukkig konden ze met een vriendinnetje van Arianna meerijden. Er was alleen een probleem, er waren te weinig plaatsen in de auto en dus zou Maila op schoot moeten. Maar dat vond Roberta maar niks, dat was hartstikke gevaarlijk! (Hoevaak ben ik als jongste thuis niet op schoot gegaan in de auto? Volgens mij leef ik nog...) En dat heeft ze duidelijk laten blijken aan Roberto dat ze dat niks vond. In het bijzijn van de kinderen. Gevolg: een paar dagen later begint Arianna uit het niks te huilen. Uiteindelijk vertelde ze de reden: ‘Ik wil niet dat Maila op schoot gaat in de auto!'.....

Al met al zijn er een hoop dingen anders in de opvoeding hier dan in Nederland. Ik weet dat ik het met mijn kinderen anders zou doen. Maar dit zijn niet mijn kinderen, dit zijn de kinderen van anderen. Dus ik doe het op hun manier. Dat is ook niet zo'n probleem hoor. Maar het geeft me wel een goed beeld van wat ik later wel of juist niet ga doen met mijn kindjes haha.

Verder was ik niet de enige die de afgelopen twee weken jarig was. Wie dan nog meer? Sinterklaas, natuurlijk. Ik besloot er hier een beetje Nederlandse cultuur in te gooien, en heb een brief aan Sinterklaas geschreven of de lieve kindjes Arianna en Maila ook een keertje hun schoen mochten zetten. En ik heb warempel een brief terug gekregen van Sinterklaas. Het mocht, hij heeft een Piet helemaal hierheen gestuurd speciaal voor ons. Normaal komen ze hier natuurlijk helemaal niet, om de simpele reden dat Sinterklaas geen Italiaans spreekt... Arianna kende het verhaal van Sinterklaas al uit het boek van Jip and Janneke, waar ik toen wat uitleg bij had gegeven. Maila is nog te klein om het echt te begrijpen. Dus zondagavond werden de schoentjes gezet, met een leuk... kerstliedje. Sinterklaasliedjes in het Nederlands ga ik niet aan beginnen, ook al heb ik er zelf wel eentje gezongen omdat ze het graag wilden horen. En maandagochtend zat er inderdaad een cadeautje in de schoenen. Een pop in de schoen van Maila en barbiepaarden en een netje chocolademunten in de schoen van Arianna. Wat waren ze er blij mee! Superleuk!

Ook gisteren ben ik thuis gebleven voor Maila. Roberto was wel thuis maar moest dingen doen voor zijn werk. Dus heb ik de hele ochtend met Maila gespeeld, gelukkig was ze een schatje. Rond een uur of 11 begon ze bijna in slaap te vallen. Dat moest ik voorkomen, aangezien ze anders 's middags niet meer slaapt. Maar telkens half in slaap vallen en toch wakker gehouden worden is natuurlijk niet echt leuk, dus werd het krijsen. Toen zijn we in de auto gestapt op weg naar de moeder van Roberto, die ik nog nooit had gezien. Bij deze oma zijn we, na een mooie omweg te hebben gereden door het centrum van Jesi om wat extra tijd de verdrijven, gaan lunchen. Zodra we het huis binnen waren, werd ik door Roberto enthausiast het huis doorgenomen op zoek naar allerlei familiefoto's. Hartstikke leuk! Daarna kwam ook de tante die ik al wel kende en zijn we dus gaan eten. Gelukkig ben ik intussen gewend aan de Italiaanse etensstijl, want het waren meerdere gangen. Eerst pasta, daarna vlees en spinazie. Lekker was het wel. Ze eten hier veel met lunch en avondeten, maar snoepen vrijwel niet. Dat zou ook niet kunnen zonder te ontploffen en ontzettend dik te worden, denk ik haha. Maar het eten is hier wel heel lekker!

Verder is het weer hier ietsje veranderd. Eerst was het hier ongeveer even koud als in Nederland, toen was het opeens eventjes rond de 20 graden, afgelopen week was het telkens tussen de 10 en de 20 graden maar nu begint het langzaam maar zeker weer een beetje af te koelen helaas... Wel heb ik het idee dat de dagen hier iets langer zijn dan in Nederland.. qua licht dan hè;). Dus dat is ook niet zo vervelend!

Pfoe, ik denk dat ik wel weer zo ongeveer alles heb verteld. Dat mag ook wel, na zo'n lang, heerlijk onsamenhangend, verhaal! :) Ik hoop voor jullie dat het wel een beetje te begrijpen was en anders... pech! Haha, nee hoor feel free to ask me anything. Hoop jullie allemaal snel weer te spreken!

Dikke kus uit La Bella Italia, xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Karlijn

PS. Photo's will be arriving later on today.

Slimheid in een discotheek en een operazangeres.......

Lieve iedereen,

Wat ben ik eigenlijk al lang hier! 2,5 maand intussen, het lijkt veel korter! Natuurlijk mis ik jullie wel, maar tegelijkertijd vermaak ik me hier heel goed. De weken lijken af en toe wel voorbij te vliegen.

Deze week op school was niet heel bijzonder. Normale lessen, normale dingen in de klas. Fontanella is sinds kort gestopt me Nicole te noemen. De eerstvolgende naam die ik kreeg was Carolina, gevolgd door Roberta en nu is het Alberta geworden. Ik weet niet hoe blij ik hier van moet worden, maar het is wel grappig :)

Arianna en Maila zijn nog steeds schatjes. Thuis is verder ook nog steeds alles goed. Vrijdagavond kwam Miranda, de overbuurvrouw, bij ons eten. Dat was natuurlijk even proberen te impressen. Verschillende gangen werden gemaakt; eerst hadden we pasta, daarna hadden we vlees & vis en wat groente op tafel.Voor het nagerecht heb ik met Arianna muffins gebakken. Dit keer zonder kant-en-klare muffinmix. Ze waren net iets minder lekker, het was dan ook de eerste keer dat ik ze op deze manier maakte, maar het was wel leuker om te doen. Wat dan wel weer een beetje jammer was, was dat Roberta me vroeg wat ik nodig had, waarop ik een lijst in het Engels met Italiaanse vertaling naar haar heb gestuurd, en ze het nog voor elkaar kreeg om te vergeten spullen in huis te halen... Achja, behulpzame buren en voorbereidingen van mezelf voor mijn verjaardag boden gelukkig de oplossing. :')

Gisteren was het verjaardagsfeestje van Maddalena, die als laatste van de klas 18 werd. Dat was supergezellig. Ik had afgesproken met Giada en Marta op een plein in het centrum, zodat we samen erheen konden lopen vanuit daar. Roberta was zo lief me naar dat plein te brengen. Ik precies om klokslag half 9 op dat plein, kon ik Giada en Marta niet vinden. Natuurlijk wel zo handig dat ik hun nummers -niet- had. Dus ik wachten, uiteindelijk maar even een paar smsjes gestuurd naar andere klasgenootjes voor hun nummer. Die hadden aan Giada doorgegeven dat ik naar hun op zoek was en zo kwam het gelukkig toch nog goed. Maar wat was het koud! Na een halfuur in de kou te hebben gestaan, kwamen ze toch nog terug voor me. Blijkbaar hadden zij mij ook niet kunnen vinden op het plein... Tsjah. Maar ach, het is goed gekomen en het was nog een supergezellige avond.

Eerst gingen we naar een restaurant, waar we weer heerlijk eten kregen in de vorm van een lopend buffet. Het was in een heel leuk en gezellig restaurantje. Daarna zijn we met een kleinere groep (een hoop gingen al naar huis) nog naar een discotheek daar vlakbij gegaan. Het was er heel druk, maar het was super leuk! Ik was alleen niet zo slim. De discotheek werkt hier namelijk wat anders dan hier. Als je binnenkomt krijg je een kaartje. Francesco had even later tegen mij gezegd, dat je die nodig had als je naar buiten ging. Dus ik het kaartje zorgvuldig bewaard. Aan het einde van de avond gingen we naar huis. Dat had ik alleen niet helemaal door. Ik dacht dat we gewoon even naar buiten gingen. Dus ik loop met de rest mee, wil mijn kaartje geven, was het niet goed. Blijkbaar had ik dit kaartje nodig om de entree te betalen, ergens in de discotheek, om vervolgens een ander kaartje te krijgen om weer weg te kunnen. Verder kreeg je ook nog een bon voor een gratis drankje, waar ik dus 7 euro voor heb betaald. Dus een jongen is even (lees: bij-lange-na-niet-even) met me mee naar binnen gegaan om te betalen. Toen we weer buiten waren, keek ik om me heen en zag ik dat bijna iedereen een jas aan had. Dus Francesco tegen mij: had jij ook niet een jas? Uhm, ja, maar gaan we nu al dan? Oeps! Dus dezelfde jongen weer -door de stilstaande, nauwelijks vooruitkomende menigte heen-met me mee naar binnen naar de garderobe. Super lief! En de rest buiten op ons wachten. Oeps! Daarna ben ik met de auto thuisgebracht, ook super lief!

Verder is morgen mijn verjaardag al! Jeetje, wat kan tijd voorbij vliegen, zeg! Ik heb van de week al wat post ontvangen, kan niet wachten om het allemaal open te maken. Ook Suus (mijn zus, red.) had me een pakketje gestuurd, maar op track-and-trace was te zien dat er wat was misgegaan. Hier woont namelijk heel de flat op hetzelfde adres, het enige onderscheid is de naam. En mijn naam is voor de postbode natuurlijk niet bekend, dus kreeg Susanne te zien dat het adres verkeerd was. Gelukkig was het op te lossen met wat telefoontjes en krijg ik mijn pakketje alsnog morgen op mijn verjaardag thuisgestuurd! Superlief van iedereen, die zo aan me denkt!
Ook ga ik vandaag wat dingetjes bakken om mee te nemen naar school. Het enige probleem is, we hebben morgen geen les, maar een soort activiteitendag ofzo op school. Dat is blijkbaar een recht dat de leerlingen hier hebben, om eens in de zoveel tijd zoiets te hebben. Dus vanaf nu hebben we iedere maand zo'n dag. Dat houdt bij onze klas ook in, dat een hoop mensen niet naar school komen. Ze hebben veel te leren voor dinsdag en vinden het nutteloos om naar school te komen als er toch niets te doen is. Ook zitten we niet in onze eigen klas morgen, maar ik geloof in een aula of zoiets. Dus mijn klasgenootjes raadden me aan om het dan dinsdag mee te nemen, dat zal ik dan wel doen... Ik ben benieuwd wat morgen mij zal brengen, al is het wel vreemd om op mijn verjaardag niet bij jullie in de buurt te zijn.

Wat ik ook wel grappig vond trouwens, is dat mijn verhaaltje over het bloeddonor worden, mijn moeder heeft geïnspireerd om het misschien ook te doen. Er is allerlei informatie naar mij thuis gestuurd in Nederland, wat natuurlijk bij haar terechtkomt. Die mailt alles weer door naar mij. Het is trouwens niet de bedoeling dat ik het hier ga doen hoor, als ik het überhaupt nog durf. Dat vind ik zelf maar niks. Ik wacht tot ik weer thuis in Nederland ben en zal dan even verder kijken. Ik blijf het een mooi iets vinden om te doen voor een ander.

Dat was het wel weer zo'n beetje wat betreft mijn week. Ik hoop dat het met jullie allemaal daar ook nog steeds goed gaat! Ik hoor natuurlijk wel af en toe het een en ander van de meeste van jullie, maar keep keeping me up to date! :)

Dikke kus uit la frrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrredda Italia.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

PS: HELP OP DE VERDIEPING BOVEN MIJ DENKT ER IEMAND DAT ZE OPERAZANGERES IS... hahaha

Dag lief beertje....

Lieve iedereen,

Het is intussen alweer even geleden dat ik een verhaaltje voor jullie heb geschreven, sorry! Vorig weekend was ik het vergeten, doordeweeks heb ik geen tijd gehad en dit weekend was ik het weer vergeten... oeps! Daarom hier speciaal voor jullie een op school geschreven stukje! ;)

Hier is nog steeds alles goed. Vorige week heb ik niet veel bijzonders gedaan. Op zaterdag heb ik muffins gebakken met Arianna. Dat was heel leuk. Ik had zo'n kant-en-klare muffinmix gevonden. Dat was wel zo handig, want anders had ik bakpoeder nodig om het te laten reizen en dat kon ik niet vinden. Intussen heb ik het gelukkig wel gevonden.... denk ik :). Wel was het iets minder leuk zo uit een pak, aangezien het enige wat we hoefden te doen, boter laten smelten en het vervolgens mixen met de kant-en-klare mix, een ei en wat water, was.
's Avonds kwam Vanessa, de beste middelbare schoolvriendin van Roberta, met haar man en twee kinderen eten. Dat was gezellig. Deze vrouw kon ook heel goed Engels. Ze is dokter en bezoekt regelmatig congressen in het buitenland. Het waren hele aardige mensen.

Afgelopen week heb ik niet veel bijzonders gedaan. Thuis is alles nog een beetje hetzelfde. Arianna is het een beetje beu dat ze iedere dag Engels moet doen en kan dan enorm chagrijnig of boos worden. Ik kan het me ook wel voorstellen hoor, ze is tenslotte ook pas zes. Toch zegt ze nu wel af en toe als ik iets vertel aan Roberto of Roberta, dat ze het snapte. Heel trots, natuurlijk. Maila heeft nog steeds het woordje ‘Babbo' niet uitgevonden. Wel zegt ze tegenwoordig ‘thi!' (sì) en iets dat op ‘no' moet lijken. En ze vindt het leuk om dingen te verstoppen, en dan kijkt ze je aan met opgetrokken schoudertjes en armpjes omhoog: ‘poe!' (non c'è più = het is er niet meer/het is op). Heel schattig natuurlijk! Wel heeft ze wat moeite met delen, alles is van haar... Of in ieder geval, in haar wereld is dat zo. Ze is heel jaloers op Arianna. Ze houdt van haar, maar wil alles wat zij heeft. Een keer bijvoorbeeld, was ik met Maila aan het spelen. Toen hoorde ze Arianna met haar moeder lachen. Ze keek op, stond op en stormde naar hen toe om even tussenbeide te komen en zelf plezier te hebben met mamma.

Ook op school is alles nog een beetje hetzelfde. Een paar weken terug had ik een ‘Me to You' beertje op het schoolbord getekend. De schoonmaaksters maken iedere dag het schoolbord schoon, maar dit bleef telkens staan. Totdat.... Ik zal het even uitleggen. Caiazzo (mijn Engels leraar) denkt dat hij grappig is. Dat is hij niet. Hij zei telkens dat het niet mooi was en dat ik niet kan tekenen, dat je niet moet tekenen als je dat niet kan. Nou maakt het me echt niets uit als iemand zoiets zegt, ik vind het alleen raar. Vorige week zei hij in de les dat hij het uit zou wissen zodra wij niet in de klas zouden zijn. Ik zei okee, waarop hij vroeg wat ik dan zou doen. Zou ik huilen? Zou ik lachen? Twee keer nee. Ik zei dat het me niet uitmaakte. Dus ik kan het ook nu uitwissen? vroeg hij. Ik zei dat als dat was wat hij wilde, hij dat inderdaad kon doen. Dus liep hij naar het bord, zeggend ‘ze denkt dat ik een grapje maak' en wiste hij de beer uit. Gevolgd door de klas die ‘Nee' riep en zodra Caiazzo de klas uit was, liepen een paar klasgenootjes naar het schoolbord om de beer te reconstrueren met de lijnen die je nog een beetje zag.
Nou is het niet dat het me iets uitmaakt dat hij de beer uitwiste, het is alleen dat ik het niet snap. Pasgeleden begon hij tegen een meisje uit mijn klas. Het begon met ‘Heeft iemand je weleens verteld dat je lelijk bent?' en eindigde met ‘Je vriendje zal je verlaten voor een heel mooi blond meisje'. Ik zag aan haar dat ze het niet leuk vond, maar voor Caiazzo was het blijkbaar geen reden om te stoppen. Hij weet niet goed wat grappig is en wat niet en vindt het leuk om mensen te beledigen. Heel raar...

Deze week kwamen er mensen bij ons in de klas. Ze kwamen vertellen over bloeddonatie. Wel grappig was dat twee (van de vijf!) die begonnen met een toneelstukje, er net uitzagen alsof ze zo uit Twilight waren gestapt. Thuis heb ik op internet opgezocht hoe het in Nederland zit. Het lijkt me best eng, ik heb het niet zo op naalden... Maar je kunt er wel endere mensen mee helpen, zelfs levens mee redden, en het is niet gevaarlijk of slecht voor je eigen gezondheid. Dus schrik niet wanneer er een brief over binnenkomt, mam... Ik heb me opgegeven!... Ik had alleen niet verwacht dat ik meteen een brief met uitnodiging thuisgestuurd zou krijgen, haha. Ik moet thuis nog maar even kijken of ik het dan nog steeds wil (lees: durf), maar ik vind het wel iets moois om te doen. Gelukkig hebben ze mij op school verteld dat je het niet ziet, anders zou het net weer een ander verhaal worden :).

Dit weekend was net even iets anders dan anders. Ik heb zaterdag Engels gedaan met Arianna ipv vrijdag, omdat ze er totaal geen zin in had en ze ook redelijk veel huiswerk had. Huiswerk voor haar is meestal dingen netjes en in de juiste kleuren inkleuren. Arianna is heel precies, dus doet er wel even over.
Zondag ging de rest van het gezin naar Ancona naar de Ikea, maar ik ben deze keer niet meegegaan. Ik ben buiten gaan hardlopen, haha. Voor de eerste keer hier, dus je kunt je vast wel voorstellen hoe goed mijn conditie nog is. Ik vergat optijd rechtsaf te slaan dus ben ik op aanraden van een kaartje op mijn telefoon maar weer omgedraaid en dezelfde weg teruggerend. Beetje jammer alleen dat de terugweg uphill was - het is hier Nederland niet! Daarna heb ik lunch voor mezelf gemaakt, gedouchet, ik heb gitaar gespeeld en genoten van de rust om me heen. Toch wel fijn om even helemaal alleen te zijn.

Over een week ben ik ook al jarig. Best raar, zo ver weg van jullie allemaal! Ik ga wat lekkere dingen bakken om mee te nemen naar school. Daar hebben we een soort activiteitendag, heb ik me laten vertellen. Speciaal voor mijn verjaardag natuurlijk.... hahaha :). Wat en of ik nog iets ga doen voor mijn verjaardag met mijn klasgenootjes weet ik alleen nog steeds niet.

Verder zal ik vanavond de foto's nog een beetje aanvullen. Ik moet jullie toch een beetje proberen te vermaken, anders gaan jullie je nog vervelen daar zo zonder mij! ;)

Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx hele dikke kus, Karlijn

Giada's feestje en Ikeafood.

Lieve iedereen!

Was ik bijna vergeten nog eventjes een verhaaltje voor jullie te schrijven! Nougoed, het is weer weekend dus ik zal tóch nog maar eventjes aan jullie vertellen over mijn week. Even denken hoor....

Maandag tot en met woensdag was er geen school. Feestdagen, heerlijk dus! Dat betekende trouwens niet dat ik helemaal vrij was hoor, mijn rol in het gezin loopt gewoon door natuurlijk! Zondagavond had Arianna koorts, wat met overbezorgde moeders uitkomt op een doktersafspraak op maandag en een antibioticakuur van een week. Terwijl ze eigenlijk maandag al niet meer ziek was. Maargoed, mamma houdt nou eenmaal van medicijnen voor de kindjes. Zo heeft Maila medicijnen om te slapen, medicijnen om te poepen (sorry voor de info), medicijnen om te voorkomen dat ze verkouden wordt... En Arianna nu dus een antibioticakuur. Mammalief is zelfs zo overbezorgd dat ze tijdens haar zwangerschappen geen crèmes gebruikte, omdat er parfum en andere stoffen in kunnen zitten wat de baby kunnen aantasten. Achja, ieder zijn ding, zullen we maar zeggen.

Op school is het allemaal nog een beetje hetzelfde. Wel heb ik volgens mij tijd teveel, mij vallen te veel dingen op bij leraren. Fontanella bijvoorbeeld, de afgelopen filosofieles. Normaal bewegen mensen bij het praten vooral de bovenlip en zie je de boventanden. Bij hem werkt het andersom. Zijn onderlip gaat op en neer tijdens het praten en alleen de ondertanden zie je. Heel apart. Je moet het eens proberen, dat is nog moeilijk ook! Ik heb hem dus ook nog nooit écht zien lachen... Best zielig eigenlijk.

Gisteren was het feest van Giada. Ik ben 's middags met Giovanna, Maddalena en Francesco een cadeautje gaan kopen. We deden met een heleboel mensen samen en hebben uiteindelijk een nieuwe telefoon en een ontzettend duur shirt van bijna 60 euro voor haar gekocht. Vraag me niet waarom, haha. 's Avonds was het feest. Het was gewoon in Jesi, dus dat was al een stuk makkelijker. Ik had een lift gevonden voor heen en terug, dus dat was helemaal super. Net als bij de verjaardag van Chiara vorige week, was het ook deze keer in een restaurant en kwam er een buffet. We hebben gegeten en gedanst en het was supergezellig. Het meisje dat deze verjaardag gaf is wat stiller dan het andere meisje, dus dat was ook aan het feest te merken. Minder mensen, ander type mensen, minder dansen en minder laat. Maar we hebben het wel gezellig gemaakt :).

Verder ben ik intussen ook uitgenodigd voor het feest van Maddalena, die twee dagen voor mij jarig is. Dezelfde dag viert ze het ook, op een zaterdag. Weer hetzelfde concept als de andere twee feestjes. Zelf weet ik niet zo goed wat ik moet doen. Ik zou het best leuk vinden namelijk om een feestje te geven voor mijn klasgenootjes, maar ik ben ook niet rijk, dus de manier waarop zij hun feestjes vieren (of in ieder geval hun 18e verjaardag, ik weet natuurlijk niet of het ieder jaar er zo aan toe gaat), is denk ik best duur voor mij. Ik heb al een beetje op internet gezocht, maar kon nergens iets vinden. Nergens iets met prijzen of iets geschikts. Ik wil het ook niet hier thuis doen, bij de familie. Dus ik moet er nog even over nadenken...

Vandaag ben ik met de familie naar de Ikea in Ancona gegaan. Eigenlijk precies hetzelfde als die bij ons in Eindhoven, op het eten na. Hier bestaat een kindermenu uit pasta en vind je in het restaurant ook andere dingen dan in Nederland. Het was best raar om om half 12 te lunchen in plaats van 2 uur 's middags, met een bord frietjes met half koud geworden kippenvlees (McDonalds deja vu?) terwijl je al in geen tijden meer frietjes hebt gegeten haha! Maar het was gezellig, en het was lekker, daar gaat het om.

Verder heb ik geloof ik niet zo heel veel te vertellen. En bovendien ben ik supermoe en wil ik gaan slapen. Thanks voor het lezen van alweer een blog. Volgens mij worden de verhaaltjes steeds minder interressant, sorry daarvoor hihi!

Hou van jullie,

Xxxxxxxxxxxxxxxx Karlijn

Zwarte appelflappen en Chiara's feestje

Lieve lieve iedereen,

Week 7 zit er weer op. Een week vol vermoeidheid. Een week vol kou en verkoudheid (heerlijk...). Maar ook een week vol gezelligheid.

Wat heb ik deze week gedaan? Niet zo heel veel eigenlijk. Ik ben braaf iedere dag naar school gegaan, na school eerst een beetje gerust, dan met Arianna een boek gelezen, Pocoyo gekeken en nog wat gespeeld (soms geminidisco't) en dan avondgegeten. Arianna had deze week heel weinig geduld en ging de kamer door rennen en al mijn spullen even oppakken, eraan plukken, ermee spelen enzovoorts, tijdens het lezen en het Pocoyo kijken. Heel fijn dus... Ook kreeg ze het voor elkaar om tijdens het boek lezen in slaap te vallen. En niet één keer, niet twee keer. Heel veel keer. Ook zij was moe deze week en vond het niet leuk om iedere keer zo te moeten concentreren op het Engels. Daar komt bij dat ze liever lui dan moe is, dus dat is lastig.

Babbo Roberto is deze week weer terug gekomen van zijn werk, dus dat was wel weer leuk. Ook heb ik met Arianna samen weer iets gebakken, appelflapjes waren het deze keer. Beetje jammer dat ik vergeten was af en toe te gaan kijken, aangezien er geen getallen op de oven staan voor de temperatuur was dat wel nodig eigenlijk dus haha. Want op een gegeven moment loopt mamma Roberta de keuken in en roept; ‘Karlijn, they are all burnt!!' Nouja de bovenste lading was dus verbrand, de onderste juist nog heel bleek. Dus dat was even de verbrande bovenkant eraf schrapen van die appelflappen, maar toen waren ze toch heel lekker. Dit keer vonden ze het niet te veel appel, haha.

Gisteren was Giada jarig, dus had ze allerlei eten meegenomen naar school. Dat is hier blijkbaar de gewoonte, lekker hoor :). 's Avonds was het feest van Chiara. Dat was echt super gezellig! Het was in Ancona, dus we moesten er met de auto heen. Gelukkig kon ik heen meerijden met Cristina en terug met Martina, dus dat was super fijn! En gezellig natuurlijk om met een groep te gaan. In Ancona gingen we naar een restaurant. Daar was beneden een ruimte helemaal versierd. We kregen heerlijk eten, van een soort lopend buffet, en later werd de muziek wat harder gezet, de lichten gedimd en maakten we het nóg gezelliger.

Nu heb ik een lekker rustdagje, dus dat is ook wel weer fijn. Ik heb trouwens weer wat foto's erop gezet, en wie benieuwd is naar Fontanella moet even op facebook kijken, daar staat een filmpje, hihi. Morgen tot en met woensdag is trouwens geen school, vanwege een feestag dinsdag geloof ik. Wel lekker dus, heb ik toch nog een beetje herfstvakantie hier! Volgende week zaterdag is het feestje van Giada, dus ook dat is weer leuk!

Een dikke kus voor jullie allemaal,
xxxxxxxxKarlijn