Lieve iedereen,

Het is intussen alweer twee weken geleden dat ik een verhaaltje voor jullie heb geschreven, dus tijd voor een update! Vandaag zit ik hier alweer 3 maanden. Af en toe lijkt de tijd weleens langzaam te gaan, maar eigenlijk vliegt de tijd gewoon voorbij. Echt moeilijk voor te stellen dat ik nu al op een derde zit...

Vorige week maandag was mijn verjaardag. Het was best gek om zo ver van jullie weg te zitten. Maar ik heb zelfs een paar kaartjes en pakketjes gekregen, ik heb smsjes en whatsapps gekregen en nog een hoop felicitaties op facebook. Ik was niet vergeten in Nederland, hihi.. Super lief!
Op school was op de dag van mijn verjaardag een assembleo. Blijkbaar hebben de leerlingen hier er recht op om eens in de zoveel tijd zo'n dag te hebben. Het hield in dat we eerst met een hoop klassen in een soort aulaatje een film gingen kijken op een groot scherm. Eentje in het Italiaans wel, natuurlijk. Ik weet al niet meer waar ‘ie over ging, hij was oersaai. Maargoed. Na de pauze waren er mensen die ergens over gingen praten. Aangezien we niet aan het luisteren waren, heb ik eerlijk gezegd ook geen idee waar dat over ging, haha. Lang niet iedereen was gekomen. Uit onze klas (5AL) was ongeveer de helft er. Een meisje uit 5BL, waarmee ik Duits heb, was de enige uit haar klas die naar school gekomen was...
In de pauze gingen we met iedereen van onze klas die gekomen was naar een soort bakkertje. Daar hebben we iets lekkers te eten gekocht, en ik had een taartje gekocht om met zijn allen op te eten. Ik ben alleen wel de enige persoon die een taart kan kopen zonder een mes mee te nemen, dus er zat niets anders op dan de taart mee naar huis te nemen en de volgende dag weer naar school te brengen.
Thuis aangekomen zou Susanne's pakketje rond half 2 aankomen. Dus ik nieuwsgierig afwachten... Werd er om half 2 aangebeld dat hij het pakketje nu niet mee had maar dat het om 5 uur bezorgd zou worden! Poor me, haha.
's Middags heb ik eerst Engels met Arianna gedaan en wat met haar gespeeld. 's Avonds vierden we mijn verjaardag. Ik heb een cadeautje gekregen en Roberta had een taart gehaald met daarop geschreven: ‘Auguri Karljin!'. Ik heb maar niet gezegd dat ze mijn naam verkeerd hadden geschreven...:') Maar wel heel lief!
In het weekend had ik allerlei lekkere dingen gebakken die half waren gelukt en half waren aangebrand. Maargoed, uiteindelijk was het nog wel te redden allemaal. Die dingen heb ik dinsdag allemaal mee naar school genomen, samen met de taart van de bakker. Het waren een appeltaart en een chocoladetaart en verder heb ik nog wat dropjes mee naar school genomen die ik van Susanne had gekregen (wonder boven wonder, ze lustten het!!), een paar stroopwafels uit hetzelfde pakket, een bus pringles van de supermarkt hier, een fles cola en een fles Oasis haha. Niemand hoefde dus te verhongeren. Vooral de chocoladetaart, die ik voor de eerste keer in mijn leven heb gebakken, was een groot succes. Dat was dus heel leuk. Wel heb ik besloten, niet meer verder op zoek te gaan naar iets anders om te doen met mijn klasgenootjes voor mijn verjaardag. Ten eerste omdat ik het daarvoor te laat vind, ten tweede omdat het moeilijk is iets te regelen en ten derde omdat het ontzettend duur is. Zelfs de boodschappen voor het koken waren bij elkaar al aardig wat, dus ik laat het hier nu gewoon bij. :)

De zaterdag erop ben ik thuisgebleven van school, om te helpen met Maila. Roberto was er niet en Paula de oppas kon niet. Roberta had een dag vrijgenomen om thuis te zijn voor Maila, maar vond het wel fijn om dan ook iets in het huishouden te kunnen doen en een beetje te kunnen ontspannen. Daarom ben ik thuisgebleven om met Maila te spelen. Dat kwam ook wel goed uit, aangezien ik de woensdag daarop was uitgenodigd voor een etentje met de klas bij Annaclara uit mijn klas, thuis. Zo konden we wat uren van woensdag naar zaterdag verplaatsen.
Het etentje was ook supergezellig. Nadat ik Engels met Arianna had gedaan, was ik vrij. Ik ben toen naar de supermarkt gegaan om spullen te halen om muffins te maken. Ik was alleen wel een beetje laat na -half- krullen te hebben gemaakt en de muffins te hebben gebakken. Gelukkig was ik na een beetje exercise -ik heb bijna de hele weg naar school, waar ik had afgesproken, gerend- kwam ik precies optijd aan. Ik ben toen met Giulia, Cristina en Martina mee samen naar een dorpje vlakbij Jesi gegaan, waar Annaclara woont. Het was een mooi huis, met een superschattige hond die zich de hele avond nauwelijks heeft verplaatst en een prachtig groot balkon, met een supermooi uitzicht met allemaal lichtjes van dorpjes enzo hier in de buurt. Heel mooi! Het eten was heel lekker en we hebben een supergezellige avond gehad. Er was alleen wel een misverstand aangezien ik, en een hoop anderen, dachten dat ik met Giulia mee terug zou rijden, maar Giulia opeens weg ging en ik toen achterbleef. Gelukkig kon ik toen met Eleonora mee terug rijden, heel lief!

Eigenlijk best gek, de opvoeding hier is hier totaal anders dan in Nederland. Maila slaapt bijvoorbeeld bovenop Roberta. Pas als ze in slaap is gevallen, legt Roberta haar in haar eigen bed. Echt slapen in haar eigen bed doet ze dus niet, want dan begint ze te huilen...
Ook nee is niet altijd nee. Met genoeg huilen krijgt Maila bijna alle nee's toch tot een ja. En dat weet ze natuurlijk.
Arianna huilde vroeger net zo veel als Maila nu. (Goh?)
Arianna kan soms midden in een gesprek -in Engels maar net zo goed in het Italiaans- vragen waar het over gaat en dan moet Roberta alles, maar dan ook álles vertellen en uitleggen. Dat gebeurt dan ook. Als Arianna gewoon luistert en voor Engels een beetje haar best doet, begrijpt ze het zelf ook bijna helemaal. Maar Arianna weet op deze manier dus ook alles wat er wordt besproken in huis.
De kinderen hier gaan om dezelfde tijd naar bed als de ouders. Dat is meestal rond een uur of 10 's avonds. Maila slaapt 's middags ook, maar Arianna heeft 's ochtends de grootste moeite om wakker te worden. Wat niet betekent dat ze eerder naar bed gaat.
Alles is slecht voor je. Draag je geen dikke sokken of schoenen in huis? Dan vat je kou. Ga je met nat haar naar buiten? Dan vat je kou en krijg je later last van hoofd- en nekpijn. Ook al draag je een muts en een sjaal. Eet je iedere dag nutella? Dan krijg je buikpijn. Ren je binnen in huis? Dan val je en stoot je je hoofd. Maar ze gaan ook niet naar buiten met de kinderen om ze daar te laten rennen, want buiten is het koud en dan vat je kou.
Verder is Roberta bijvoorbeeld heel bang voor autorijden. Ze ziet overal gevaar in. Ze rijdt zelf wel auto, maar alleen binnen Jesi. Als het niet donker is. En zonder sneeuw. Vorige week zaterdag had Arianna een etentje met haar klas. Roberto was er niet en het zou al donker zijn dus reed Roberta zelf niet meer. Gelukkig konden ze met een vriendinnetje van Arianna meerijden. Er was alleen een probleem, er waren te weinig plaatsen in de auto en dus zou Maila op schoot moeten. Maar dat vond Roberta maar niks, dat was hartstikke gevaarlijk! (Hoevaak ben ik als jongste thuis niet op schoot gegaan in de auto? Volgens mij leef ik nog...) En dat heeft ze duidelijk laten blijken aan Roberto dat ze dat niks vond. In het bijzijn van de kinderen. Gevolg: een paar dagen later begint Arianna uit het niks te huilen. Uiteindelijk vertelde ze de reden: ‘Ik wil niet dat Maila op schoot gaat in de auto!'.....

Al met al zijn er een hoop dingen anders in de opvoeding hier dan in Nederland. Ik weet dat ik het met mijn kinderen anders zou doen. Maar dit zijn niet mijn kinderen, dit zijn de kinderen van anderen. Dus ik doe het op hun manier. Dat is ook niet zo'n probleem hoor. Maar het geeft me wel een goed beeld van wat ik later wel of juist niet ga doen met mijn kindjes haha.

Verder was ik niet de enige die de afgelopen twee weken jarig was. Wie dan nog meer? Sinterklaas, natuurlijk. Ik besloot er hier een beetje Nederlandse cultuur in te gooien, en heb een brief aan Sinterklaas geschreven of de lieve kindjes Arianna en Maila ook een keertje hun schoen mochten zetten. En ik heb warempel een brief terug gekregen van Sinterklaas. Het mocht, hij heeft een Piet helemaal hierheen gestuurd speciaal voor ons. Normaal komen ze hier natuurlijk helemaal niet, om de simpele reden dat Sinterklaas geen Italiaans spreekt... Arianna kende het verhaal van Sinterklaas al uit het boek van Jip and Janneke, waar ik toen wat uitleg bij had gegeven. Maila is nog te klein om het echt te begrijpen. Dus zondagavond werden de schoentjes gezet, met een leuk... kerstliedje. Sinterklaasliedjes in het Nederlands ga ik niet aan beginnen, ook al heb ik er zelf wel eentje gezongen omdat ze het graag wilden horen. En maandagochtend zat er inderdaad een cadeautje in de schoenen. Een pop in de schoen van Maila en barbiepaarden en een netje chocolademunten in de schoen van Arianna. Wat waren ze er blij mee! Superleuk!

Ook gisteren ben ik thuis gebleven voor Maila. Roberto was wel thuis maar moest dingen doen voor zijn werk. Dus heb ik de hele ochtend met Maila gespeeld, gelukkig was ze een schatje. Rond een uur of 11 begon ze bijna in slaap te vallen. Dat moest ik voorkomen, aangezien ze anders 's middags niet meer slaapt. Maar telkens half in slaap vallen en toch wakker gehouden worden is natuurlijk niet echt leuk, dus werd het krijsen. Toen zijn we in de auto gestapt op weg naar de moeder van Roberto, die ik nog nooit had gezien. Bij deze oma zijn we, na een mooie omweg te hebben gereden door het centrum van Jesi om wat extra tijd de verdrijven, gaan lunchen. Zodra we het huis binnen waren, werd ik door Roberto enthausiast het huis doorgenomen op zoek naar allerlei familiefoto's. Hartstikke leuk! Daarna kwam ook de tante die ik al wel kende en zijn we dus gaan eten. Gelukkig ben ik intussen gewend aan de Italiaanse etensstijl, want het waren meerdere gangen. Eerst pasta, daarna vlees en spinazie. Lekker was het wel. Ze eten hier veel met lunch en avondeten, maar snoepen vrijwel niet. Dat zou ook niet kunnen zonder te ontploffen en ontzettend dik te worden, denk ik haha. Maar het eten is hier wel heel lekker!

Verder is het weer hier ietsje veranderd. Eerst was het hier ongeveer even koud als in Nederland, toen was het opeens eventjes rond de 20 graden, afgelopen week was het telkens tussen de 10 en de 20 graden maar nu begint het langzaam maar zeker weer een beetje af te koelen helaas... Wel heb ik het idee dat de dagen hier iets langer zijn dan in Nederland.. qua licht dan hè;). Dus dat is ook niet zo vervelend!

Pfoe, ik denk dat ik wel weer zo ongeveer alles heb verteld. Dat mag ook wel, na zo'n lang, heerlijk onsamenhangend, verhaal! :) Ik hoop voor jullie dat het wel een beetje te begrijpen was en anders... pech! Haha, nee hoor feel free to ask me anything. Hoop jullie allemaal snel weer te spreken!

Dikke kus uit La Bella Italia, xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx Karlijn

PS. Photo's will be arriving later on today.