Lieve iedereen,

Het nieuws dat ik deze keer heb, is een beetje anders dan anders. Ik kom namelijk volgende week weer naar huis...

Ik ben nog steeds telkens heel moe, ik probeer extra gezond te eten, genoeg te slapen, maar het helpt allemaal niet. Daardoor zijn er wat problemen gekomen tussen mij en mijn gastgezin. Ik ben ook een paar keer thuisgebleven van school, om al mijn energie in de kindjes te kunnen steken, maar ook dat werd niet op prijs gesteld. Waar het op neerkwam voor mij, was dat ik ontzettend mijn best deed om, ondanks dat ik moe was, alles goed te doen voor de kindjes en voor het gezin, en er zoveel mogelijk energie in te steken. Maar ondanks dat, bleef ik commentaar krijgen over vanalles dat niet goed was. Ik zal verder maar niet in de details treden. Ik heb nu iets meer dan een week geleden een gesprek gehad met mijn gastfamilie, en we waren eigenlijk allebei van mening dat het beter is als ik maar naar huis ga. Het is jammer dat het zo eindigt, maar ik ben op dit moment vooral heel erg blij dat ik weer naar huis kan.

Gelukkig is de lucht tussen mij en mijn gastgezin, ofja eigenlijk meer gastmoeder, nu een groot stuk geklaard nu de beslissing is genomen om terug te gaan. We willen er allemaal een mooi einde van maken en er met mooie herinneringen op terug kijken. Ik heb met de hulp van Arianna een soort scrapbook gemaakt voor ze, met een paar verhaaltjes van mij erin. Dat vonden ze wel heel leuk, al kon Arianna maar nauwelijks wachten tot ze eindelijk stickers mocht plakken.

Verder is er hier heel veel sneeuw gevallen, wat natuurlijk een beetje tegenzat met het terugkomen naar Nederland. Er lag hier ruim een meter en er ligt nog steeds genoeg, maar sneeuwen doet het gelukkig niet meer nu. De scholen zijn bijna twee weken gesloten geweest en gaan morgen weer open. Op het nieuws hebben ze het iedere dag over de problemen die er allemaal niet zijn, iedereen zit binnen in huis en doet alleen het hoognodige. Behalve het gebied waar ik zit, wat het ergste is (is trouwens ook nog nooit eerder voorgekomen hier), komt ook Rome vaak voorbij. Want met het milimeterdikke laagje dat er daar op sommige plekken ligt, kan niemand meer iets :') ...

Morgen en overmorgen ga ik nog naar school. Ik heb besloten dat ik een chocoladetaart ga bakken voor woensdag om nog even leuk afscheid te nemen van mijn klasgenootjes. Die had ik ook een gemaakt voor mijn verjaardag, en iedereen vond hem heel lekker. Verder hoef ik deze week niet meer te werken, dat is wel fijn. Zo kan ik me voorbereiden op de terugreis. De meeste spullen heb ik al ingepakt, maar ik ben nog niet klaar. Ik heb best veel, want ik ben met de auto hierheen gebracht door mama. Wat wel onhandig is, want met het vliegtuig kun je blijkbaar maar maximaal 2 koffers ruimbagage en 1 handbagage meenemen. Dus nu komt mama woensdagavond naar Italië gevlogen. Ze vliegt naar Bologna en rijdt donderdag met een huurauto hierheen. Vrijdag vliegen we vanaf Ancona weer terug naar Dusseldorf. Ik kan dus mama's én mijn eigen koffers gebruiken voor mijn bagage, en mijn gitaar heeft zijn eigen stoel gekregen...

Ik ga nu maar even koekjes bakken met Arianna, dat had ik haar beloofd. Dat was wel grappig trouwens, Arianna houdt namelijk helemaal niet van eten en zelfs niet van zoete dingen. Uit Nederland had ik speculaaskruiden meegenomen. De meeste recepten van pepernoten en speculaas zat ook bruine basterdsuiker in, en dat lijkt hier niet te bestaan, maar er was er ook eentje zonder. Dus ik met Arianna koekjes gemaakt, en Arianna zei de hele tijd: maar ik ga ze niet eten hoor! Toen ze eenmaal klaar waren, wilde ze ze eerst niet eens proeven. En toen ze ze eenmaal geproefd had, wilde ze niet meer stoppen met koekjes eten...:)
Die gaan we dus nu nog maar een keertje maken, nu ik nog hier ben.

Tot snel! Liefs, Karlijn xxxxx

PS; ik heb weer wat foto's geupload