Lieve iedereen,

Zo, dat is alweer even geleden... De meeste van jullie weten daar waarschijnlijk de reden wel van. Zaterdagochtend 7 januari is mijn oma overleden. Ze was een tijdje geleden 's nachts gevallen en had daarbij haar heup en haar pols gebroken. Toch heeft ze het voor elkaar gekregen naar de telefoon te kruiken en mijn moeder te bellen, gewond, maar sterk als ze was. Aan haar heup is ze toen geopereerd en al snel werd ze uit het ziekenhuis ontslagen en ging ze naar een verpleeghuis. Het duurde ook niet lang voor ze de heup zelfs voorzichtigaan weer kon gaan belasten. Alle berichten waren goed, tot ik plots bericht kreeg van mijn moeder: het ging niet goed met oma. Ze had een longontsteking opgelopen. Alle naaste familie is nog naar haar toegekomen. Ze heeft zelf aangegeven dat het genoeg was geweest. Met de hulp van morfine is ze uiteindelijk rustig ingeslapen, in het bijzijn van mama (haar schoondochter) en tante Marian (haar dochter).

De week daarna was vreemd. Gelijk hebben we gekeken naar vluchten voor mij en zondagavond ben ik naar Brussel gevlogen, waar mama mij ophaalde. Mijn gastfamilie was heel lief en begripvol en gaf me alle ruimte. Vrijdag toen ik het bericht kreeg waren we onderweg naar een kasteel om die te bekijken. We waren er na lang rijden bijna, toen ik hoorde dat het niet meer goed zou komen. We zijn toen omgekeerd en zijn op zoek gegaan naar een plek waar we iets warms konden drinken. Dat viel niet mee, want het was net een feestdag hier. Uiteindelijk hadden we iets gevonden, 5 minuten van huis af, en hebben we daar rustig iets gedronken.

Het terugkomen in Nederland en allemaal mensen weer zien, was vreemd. Het was heel fijn om mijn familie nu te zien en in mijn armen te kunnen sluiten. Het was verschrikkelijk om mijn oma na 4 maanden terug te zien in een kist. Mijn lieve oma... Ik ben ontzettend blij dat ik haar nog twee keer heb opgebeld, via Skype op mijn telefoon. Dat vond ze zo leuk.
Dinsdag- en woensdagavond konden we naar oma toe in het mortuarium. Donderdag, op haar 89e verjaardag, was de crematie. Zelf heb ik ook nog iets gezegd, al had ik nooit gedacht dat ik het kon. Ik wilde graag iets doen, ik denk omdat ik er zelf eerder niet bij had kunnen zijn. Na de crematie zijn we met de familie (kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen) gaan lunchen.
De dag erna ben ik met mijn zus en tante Marian naar oma's flat gegaan. Daar hebben we gekeken wat we van oma wilden hebben. Dat was gek, heel gek. Vooral omdat ik het nog niet echt besefte, en nog steeds niet, eigenlijk. Ik vraag me af of dat überhaupt wel komt, nu ik zo ver weg in Italië ben.
Vrijdagavond ben ik nog bij Nienke geweest, weer eventjes gezellig bijkletsen, dat is toch heel anders dan alles via internet en telefoon. Zaterdagavond zijn we nog naar tante Marian geweest, even elkaar zien onder ‘normale' omstandigheden, of in ieder geval in een normale omgeving. Ook dat vond ik heel fijn. Stuk voor stuk heb ik van iedereen opnieuw afscheid moeten nemen; zondag vloog ik weer vanaf Brussel naar Ancona.

Daar stond mijn gastfamilie me al op te wachten. Ze waren weer warm en verwelkomend. Ze hadden me ook nog iets te vertellen. Maila had last van buikpijn gehad, dus zijn ze naar de dokter gegaan. De normale dokter was er niet, dus gingen ze naar een ander. Die zei dat ze overgewicht had, en op dieet moest. Dus Maila eet geen dubbele lunch, geen brood, thuis geen pasta (lunchen doet ze op school) en zoveel fruit als ze wil. Een hoop dus. Het is gek, ze heeft altijd honger en wil altijd meer eten. Ontbijten (met de koekjes, dus) gebeurt nu dus als ze er niet bij is of het niet kan zien. Yoghurt soms in de keuken, brood verstopt achter keukenrollen en pannen op tafel, eten half achter een tafel of object op de tafel bukkend als je het in je mond stopt... alles voor Maila's dieet.

Verder is Arianna ziek geweest, ben ik zelf niet lekker geweest... Veel ben ik dus niet naar school geweest. Het is gek. Ik sliep 's nachts slecht, was moe dus kon gemakkelijk de hele dag in bed liggen, had vaak weinig eetlust, hoofdpijn, keelpijn. Maar alles dan weer wel en dan weer niet. Nu nog steeds wel, eigenlijk. Ook voor ik naar Nederland kwam had ik het al. Maar ach, het komt allemaal vanzelf wel weer goed.

Dat was het eigenlijk wel weer zo'n beetje, van de afgelopen weken. Liefs, Karlijn xxxxxxxxxxxx.