Allereerst, gelukkig nieuw jaar allemaal! Ik hoop dat het voor iedereen een jaar zal worden met veel gezondheid, liefde en geluk. Jeetje, wat is het alweer lang geleden dat ik jullie een verhaaltje heb geschreven. Eens kijken, where to begin...

Op school is alles nog steeds goed. Het is gezellig met mijn klasgenootjes en Italiaans komt ook langzaam wel. In mijn klas lijkt er wel een grote wens te zijn: sneeuw. Al is dat er nooit, hier. Alleen in de bergen. Oh, de titel was trouwens een grapje. Het begon laatst te sneeuwen toen we op school zaten. Er barstte een enorm applaus uit in mijn klas. Het duurde alleen niet lang, en bleef al helemaal niet liggen... De laatste lesdag, de vrijdag voor Kerstmis, zou er weer een assemblea zijn net zoals op mijn verjaardag. Met bingo, karaoke, en nog wat dingen. Vreemd, dus. Ik hoorde dat er weinig klasgenootjes zouden gaan. Veel kozen ervoor om hun vakantie met een dagje te verlengen, door niet te gaan. Daarom ben ik met Roberta meegegaan naar haar werk, zij is lerares op een andere school, liceo classico. Dat is een school waar vooral de klassieke talen belangrijk zijn, Grieks en Latijn. De meeste leerlingen daar willen schijnbaar dokter worden. Anyway, ook daar was een assembleo, dus was het geen probleem om mij een dagje mee te nemen. Ze heeft me de school laten zien, en me voorgesteld aan voor mijn idee honderden mensen. Maar het was wel heel leuk om eens mee te gaan.

Kerstmis hier was heel leuk. Eerste Kerstdag zijn we voor de lunch naar het huis van een van de oma's gegaan. Dat was trouwens nog een beetje onhandig, want ik dacht dus dat we voor het avondeten daarheen zouden gaan. Dus ik ging voor de lunch nog even douchen. Wordt ik geroepen, ben je bijna klaar? Ik had geen idee waarom ik nu al klaar moest zijn en wat ze met klaar bedoelden. Dus ik opschieten, kom ik in handdoeken gewikkeld de badkamer uit, zitten ze daar met de hele familie al met jas aan en al, klaar om weg te gaan. Huh, wat? Dus toen maar heel snel kleren uitgezocht, haren gekamd, make-up opgedaan en meegegaan naar oma. Er kwam ook nog meer familie naar haar toe, waaronder een neef en nicht van 22 en 20 jaar. Ongeveer mijn leeftijd dus. Ze hebben als gezin een tijd in Engeland gewoond, in Spanje, en nu studeert het meisje, Francesca, in Rome en woont de jongen, Alessandro, in Spanje met zijn ouders. Wel grappig, ik was met Alessandro aan het praten en hij vertelde dat hij in Vilanova woonde, een klein plaatsje in Spanje. Dus ik heel droog: ‘Oh, Vilanova i la Geltrù?' Je had the look on his face moeten zien.... Geweldig! Nouja, ik ben daar dus een paar jaar geleden op vakantie geweest.

Later gingen we weer naar huis, en Alessandro en Francesca kwamen ook met ons mee. Dat was ook weer heel gezellig. We hebben gelachen, gepraat, gitaar gespeeld en gezongen en zelfs een beetje gedanst. Alessandro bleek heel goed gitaar te kunnen spelen, dus mijn gitaar kwam even goed van pas. Toen was ik alleen zelf ook aan de beurt om iets te spelen... Achja, het was gezellig!

Tweede Kerstdag hadden we niks gepland. Dus wij in de hele familie in pyjama, staat opeens de hele familie weer aan de deur, haha! Oeps! Ik heb even van de gelegenheid gebruik gemaakt om me om te kleden en make-up op te doen. Ik zou namelijk 's avonds een schoolfeest hebben, in de discotheek Noir waar ik al eens eerder ben geweest. Ik zou er met een paar klasgenootjes naartoe gaan, maar door een paar misverstanden had ik geen vervoer terug, dus ben ik niet meer gegaan. Uiteindelijk maakte dat helemaal niet uit, want ik ben met Alessandro en Francesca naar een bar in een plaatsje hier in de buurt gegaan. Dat was ook echt super gezellig.

Oud en Nieuw was ook heel mooi. Wel gek hoor, ik las van iedereen in Nederland zijn geklaag over al het vuurwerk en de rotjes die de kinderen afstaken vanaf veel te vroeg... Hier werd helemaal niks afgestoken! 's Avonds zijn we naar Senigallia gegaan om daar Oud & Nieuw te vieren. Het was nogal koud, dus we hebben ons in tien lagen kleren proberen aan te kleden om zo warm te blijven. Toen we daar aankwamen was er een bandje aan het spelen. Superleuke sfeer, echt heel mooi. De zanger telde voor 12 uur af en er was een supermooi vuurwerk, professioneel afgestoken, ik denk door het plaatsje zelf. Heel gaaf was dat. Roberto had een fles champagne meegenomen en bekertjes, wat dus betekende dat we champagne hadden! :) En gul als we dan ook weer waren, was dat ook voor de mensen om ons heen.

Verder is er groot nieuws. ‘Babbo' Roberto is helemaal blij. Maila is begonnen met het zeggen van ‘babbo', of nouja, ‘babboe'. Eergisteravond toen we naar bed gingen, riep Arianna verontwaardigd uit: ‘Babboooooooo', waarop Maila in de kamer daarnaast het herhaalde. Eerder was dat ook al zo toen Arianna een keer riep: ‘Daiiiiiiiiiiiiiiiii' (= kom op). Super schattig, natuurlijk! Maargoed, eerst weigerde Maila het altijd te zeggen. Nonno (opa), Nonna (oma) en zelfs Zia (uitspraak: tsiaa = tante) zegt ze al wel, niet zo leuk voor de vader natuurlijk. Zelf maakte ze er altijd een spelletje van: ‘Maila, zeg eens: babbo.' ‘Mamma!' met een big smile op haar gezicht. ‘Mamma!' Of soms ‘Poe!' (als in ‘non c'è più = die is weg). Je kunt je dus wel voorstellen dat Babbo Roberto superblij is, nu Maila Babboe begint te zeggen! Ze heeft alleen een beetje stimulatie nodig, maar ze zegt het wel na. Babboee!

Met Arianna's Engels gaat het ook best goed. De gesprekken die we voeren zijn Engels vanuit mij en Italiaans vanuit haar. En dat gaat eigenlijk best prima! De Engelse lessen die we samen doen zijn niet meer zo'n ramp als eerst. Het lijkt wel alsof er opeens een kwartje is gevallen. Het komt ook omdat ik aan Roberto en Roberta vertelde over een verhaal dat ik op internet had gelezen over twee ouders van Engelse kinderen, die Frans tegen elkaar spraken als het over de kinderen ging. En hoe snel de kinderen toen opeens Frans leerden! Dus in plaats van alles te vertalen voor Arianna van Engels naar Italiaans, begonnen we met rustig het Engels te herhalen voor haar. En toen bleek ze eigenlijk bijna alles wel te begrijpen. Daarna ging het eigenlijk heel snel, en ook de Engelse lessen zijn nu veel leuker. Maila is vooral heel schattig. Met haar doe ik soms een spelletje van: waar is mama, waar is Arianna, waar is je fiep, waar is je neus? Ze heeft alleen niet zo heel veel concentratie, dus na eventjes is ze dat spelletje ook weer beu, haha. Maar ook bijvoorbeeld als ik vraag of ze water wil, snapt ze het. Heel schattig!

Wel grappig trouwens, is dat op mijn vorige verhaal een meisje had gereageerd dat ik niet kende. Zij is ook Au Pair in Italië en was op zoek naar andere Nederlandse Au Pairs. Zo kwam ze op mijn blog terecht. Ze vroeg of ik zin had om een keertje wat af te spreken, maar dat is lastig. Ze woont namelijk zo'n 7 uur en 70 tot 90 euro met de trein van me vandaan, in Genova (Noord en West, ik Midden en Oost)... Wel gek eigenlijk, in Nederland zeiden ze dat als je in Italië aankwam, je een lijst toegestuurd zou krijgen van Au Pairs bij jou in de buurt. Ik heb er nooit een ontvangen, ik denk dat er hier niet veel zijn in de buurt. Het hele concept is ook niet zo bekend hier. Ik heb er eigenlijk nooit zo bij stilgestaan, aangezien ik zelf naar school ga en op die manier een sociaal leven opbouw, maar wel gek dat ik nooit iets van het Italiaanse bureau heb gehoord.

Maargoed, ik zal later vandaag ook nog even wat foto's posten. Van mijn verjaardag, Sinterklaas, Kerst, Oud en Nieuw, er is een hoop te posten, denk ik zo haha. Anyway, dit was het wel weer zo ongeveer met mijn verhaal.

Dikke kus uit het mooie Italië. Xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

PS; een video uploaden lukte niet, dus bij deze maar zo:
http://www.youtube.com/watch?v=1olw4OCFeA8